De drie fasen van liefdesverdriet

Drie fasen van liefdesverdriet

Iedereen die het heeft meegemaakt weet hoe verschrikkelijk het is: liefdesverdriet. Slapeloze nachten, de tranen uit je hoofd huilen en erbij lopen als een zombie: liefdesverdriet is een van de ergste dingen die je mee kunt maken. Liefdesverdriet wordt omschreven als een geestelijke pijn die men voelt door het verbreken van een relatie. Tijdens dit verlies ga je door verschillende fases. In dit artikel hebben we het over de verwerking en de drie fasen van liefdesverdriet.

Rouwverwerking

Rouwen gebeurt niet alleen als iemand is overleden maar ook bij een ingrijpende levensverandering. Ook het verlies van een liefdespartner, een baan of een geamputeerd lichaamsdeel heeft een grote invloed op je dagelijkse leven. Rouwverwerking helpt je om je leven aan te passen aan de nieuwe situatie. Als je relatie verbroken is, ga je door een rouwproces dat vergelijkbaar is met het rouwen om een overledene. Uit onderzoek blijkt ook dat liefdesverdriet in heftigheid op een posttraumatische stressstoornis lijkt.

Drie fases van liefdesverdriet: de ontkenning, de verwerking en de berusting.

Fase 1: Ongeloof

In de eerste fase kun je niet geloven dat de relatie echt voorbij is. Deze fase wordt ook wel de ontkenningsfase genoemd. Je denkt dat je partner het niet meent en dat hij wel weer bijdraait. Volgens wetenschappers is dit een natuurlijke manier van zelfbescherming: de realiteit is zo heftig, dat je de waarheid afwijst. Op deze manier kan dit slechte nieuws gedoseerd tot je doordringen.

De lengte van deze fase hangt erg af van jezelf. Mocht je erg twijfelen over het besluit om uit elkaar te gaan of denk je dat het nog goed komt dan is er een grote kans op valse hoop. Deze hoop werkt voor je lichaam als een soort verdoving van de pijn. Des te sneller je realiseert dat dit een onomkeerbare situatie is geworden, des te eerder de ontkenning stopt.

Fase 2: Letterlijke pijn

Daarna volgt de moeilijkste fase van de drie: de verwerking. Op dit moment realiseer je je dat de relatie echt niet meer goed komt en dat is een keiharde klap. Verschillende emoties kunnen de revue passeren: woede, wanhoop, verdriet, onzekerheid. Je kunt last hebben van slaapproblemen en het verdriet kan letterlijk pijn doen. Volgens onderzoek aan de Universiteit van Amsterdam onder eerstejaars studenten blijkt dat zelfs een kwart van de ondervraagden in ernstige mate dezelfde klachten heeft als patiënten met een posttraumatische stressstoornis: slaapproblemen, prikkelbaarheid en woede-uitbarstingen. Verder klaagden veel mensen over hoofd- en buikpijn.

Tijdens de verwerking is het belangrijk om je emoties gecontroleerd toe te laten. Zorg allereerst dat emoties als woede of wanhoop niet de overhand krijgen. Zo ontstaan er geen situaties waarvan je later spijt krijgt. Praat met vrienden of familie over je emoties of schrijf ze van je af. Daarnaast is het goed om voor afleiding te zorgen. Uiteindelijk is leuke dingen doen en plezier hebben de beste manier om de pijn te onderdrukken.

Fase 3: Voordelen

Als je je door al deze ellende hebt geworsteld, wordt de laatste fase ingeluid: de berusting. Hierin accepteer je dat de relatie voorbij is, en begin je je iets meer mens te voelen. Je kijkt met een nuchtere blik terug op de relatie en realiseert je misschien zelfs dat het zo beter is. In deze fase blijkt ook dat liefdesverdriet heel goed voor je kan zijn. Je hebt jezelf goed leren kennen en bent er sterker uit gekomen. Zo kan deze moeilijke periode toch nog een positief randje krijgen.

Auteur: Rhijja Jansen & Robin de Boer
Bron: Eerste hulp bij liefdesverdriet

24 Reacties

  • Bibi schreef:

    Tje, allen van dokterdokter.nl: van harte gefeliciteerd. Ziet er prachtig uit!

  • Anoniem schreef:

    Liefdesverdriet is verschrikkelijk. Goed dat er een boekje voor is!

  • Anoniem schreef:

    Uiteindelijk is het allemaal een kwestie van tijd. Grappig dat er na een bepaalde periode niets meer van je gevoelens over is. Ik ben zelfs op de bruiloft van mijn ex geweest. Geen probleem!

  • Anoniem schreef:

    Gisteren is mijn relatie tot einde gekomen naar 3 intense jaren, veel dingen meegemaakt en veel verdriet samen gehad.
    En gisteren werdt het haar allemaal te veel. Ik voel me werkelijk verschrikkelijk en ik heb nergens meer zin in.
    Ik weet het allemaal even niet meer…

    • huil schreef:

      Hoi

      Ik heb eergisteren mijn relatie beëindigd na 10 jaar…bijna 11jaar. Ben echt letterlijk kapot. En heb veel pijn. Maagpijn. Hoop dat het ooit overgaat.

  • KATER schreef:

    Hallo liefdes verdriet kan ook uitlopen op een ramp zoals bij mijn het geval was ik werd helemaal gek ervan en probeerde er alles aan te doen om hun het leven zuur te maken en bij de politie belanden.
    Maar ben er nu na bijna 2 jaar weer met beide benen op de grond gaan staan en denk nu hij verdiende mijn niet!!!!
    Mensen laat het verdriet niet de overhand krijgen want dan verlies je nog veel meer dan alleen je man/vriend.

  • robert schreef:

    3 maanden geleden heb ik het uitgemaakt met mijn vriendin.
    na bijna 2 jaar relatie.
    ik wist dat ik mij der erg kut zou over voelen maar nooit gedacht dat het na 3 maanden zo erg was!
    mijn eerste ex heb ik 2 jaar overgedaan om het te vergeten
    heb eerst een jaar aan de harddrugs gezeten maar dat is niet de oplossing!
    nu komt dat allemaal weer terug na 3 maanden.
    normaal meegaan op werk school en stappen maar ook met vrienden word nu langzaam een drama!
    ik ben zo bang dat ik weer terug val naar de troep.en er nog 2 jaar over doe..
    en weet echt niet meer wat ik moet doen !
    terug gaan naar me ex zal niks oplossen dat weet ik wel zeker.
    alle tips zijn welkom! word helemaal gek van al die gevoelens doorelkaar!
    slapenloze nachten slecht presteren zwaar deperesief kan er niet meer tegen
    alsjeblieft help!

  • Verloren... schreef:

    Ik ben mijn mama verloren, heel erg. Ze was top. Ik mis ik ze meer en meer. Ik hoop dat jullie dit nooit meemaken. Mama, ik misj !!!

    Groetjes…

  • Verdrietig schreef:

    Het was zo kort, maar ik verlangde zo graag weer naar iemand. Net ontmoet en ik bleef direct een paar dagen bij je. Het voelde zo fijn, heerlijk de hele dag in bed liggen, vrijen, aan elkaar zitten, praten, voelen, ruiken, zoenen.

    Toen kwam de ontmoeting daarna. Je voelde niet meer wat je toen voelde. Je wilde afspreken als vrienden. Ik schrok, maar vermande me en dacht dat er nog hoop in zat. Maar die hoop was valse hoop. Je wees me op een zachte manier af.

    2 weken later kwam de waarheid keihard binnen toen je je gezicht weg draaide toen ik je wilde zoenen. Ik was boos, wanhopig, verdrietig… ik zei dat het klaar was. Jij was er allang overheen. Ik ben te snel gegaan met mijn gevoelens…

    Ik wil je zo graag zien, zo graag leuke dingen met je doen. Ik sprak je nog en zei dat we binnenkort nog wat doen, jij zei goed, maar ik realiseer me ook dat dit berust op wanhoop.

    Ik ben mijn hart aan jou verloren, maar jij bent er mee weggelopen en hebt het weggegooid. Met ontelbare tranen raap ik de duizend stukjes van mijn hart weer bij elkaar. Ik probeer ze zo goed mogelijk aan elkaar te plakken, zodat ik het gebruikt en wel aan iemand anders kan verliezen..

    Waar is het misgegaan vraag ik me af? Wat heb ik fout gedaan? Waarom voelde jij niet wat ik voelde? Jouw tijd gaat verder, maar de mijne staat stil. Mijn leven is even gestopt, maar de realiteit weer gestart. Ik moet verder, net zoals jij dat al bent…

    Maar de put die liefdesverdriet heet is diep en het einde lijkt nog ver weg…
    Ik mis je, vergis je en kom terug!

  • D schreef:

    Na 3 maanden vol verliefdheid, passie, ontdekkingen, kwam pas ” zijn ware aard” naar boven en die bleek niet zo lief en leuk te zijn!
    Zo plots als ie kwam, zo was ie ook weer weg..
    ik ben eigenlijk” nog links aan het kijken hoe hij in mijn leven kwam, en rechts is ie alweer weg….
    Ik zou zweren dat ie echt smoorverliefd was…

    • Boo schreef:

      Precies hetzelfde meegemaakt! Probeer het nu te verwerken. We waren was 2 maanden aan het daten en alles ging goed. Opeens hoorde ik niks meer van hem en reageerde hij niet meer. Zo raar! Ik zal nooit de reden weten waarom hij dit heeft gedaan en dat doet mij eigenlijk meer pijn dan de breuk zelf. Ik voel me als een walgelijk ding waar hij vanaf moest.

  • Verdtiet schreef:

    We zijn allebei nog zoooo verliefd op elkaar na een jaar. Maar onze ouders zijn in staat tot alles als wij verder gaan. Jij bent ortodox christelijk ik moslim. Een taboe wat nog niet doorbroken is. Als mijn vader niet zo ziek was zou het kunnen. Jou moeder zou zichzelf gaan ophangen als jij met mij verder zou gaan want jou opa is vermoord door een moslim en jullie zijn gevlucht naar nederland.
    IK HOU ZOOOO enorm veel van jou en jij van mij. Ik heb er buikpijn van. Hoe kan je zoiets verwerken. HELP.

    • moslim schreef:

      beste moslim niemand kan jou helpen alleen Allah hij gaat jou dat verdriet bij jou weg halen je moet de hoop niet op geven in de zin vraag vergevenis aan Allah en keer terug naar hem wat wil je deze goede wereld of hiernamaals en deze wereld mijn advies niet doen je krijgt grote spijt jou geluk en liefde ligt in de handen van Allah en niet in die persoon als Allah dat wil kan hij binnen niet eens half sec. dat verdriet weghalen ik spreek uit ervaring alles gaat over behalve soura 2. aya 221 en jou familie na dat jij gemeenschap heb gehad met die persoon is de liefde vele malen minder dan zijn de gedachten bij jou familie wordt je helemaal gek dan zegt die geliefde van jou het is jou keus geweest meestal die heftig verliefdheid duurt maximaal 3 jaar en daarna komt ellende je moet nog door de draai molen er zijn mensen voor jou luister goed heb geduld maak het uit met die jongen op een dag stuurt Allah iemand naar je toe hij gaat jou hart schoonmaken met een kwast net als jij die jongen jou minderwaardig is geloof of geloof niet het is de waarheid wanneer die tijd en het uur komt dat weet Allah wel wij niet onze leven staat vast wil jij je ouders de hel insturen door jou gedrag opvoeding
      als jij dat wel toe laat dan ben je geen mens je moet ouders beschermen laat zien aan je ouders hoeveel je van hun houdt laat maar zien jij wilt toch ook je kind dat hij jou beschermt niet de hel in stuurt of hebben jou ouders geen recht op bescherming soura 66 aya 6 mijn ADVIES VERBREEK HET KONTACT JE KRIJGT BETER ZOWEL HIER ALS HIERNAMAALS!!!!!!!! mvg

  • S. schreef:

    mijn ex is verder gegaan moet ik hem los laten hij zegt van hy zal altijd van me blijven houden.
    maar hij is me eerste vriend ik ga kapot weetniet wat ik moet doen sinds maandag avond dat ik bij hem bent geweest ik eet niet geen honger alleen maar denken waarom ging ik niet met hem praten denk ik steeds, pfff maar hij was iemand die nooit ging luisteren ook:(
    ik wil niemand anders dan hij of moet ik gewoon met andere jongens afspreken om hem te vergeten zal dat mijn helpen denken jullie??????

  • Onnie schreef:

    Ik heb veel aan deze site gehad: http://www.ldvd.nl

  • Onnie schreef:

    Om het te verwerken heb ik ook hier veel aan gehad: http://www.urbanlotus.nl/liefdesverdriet.html

  • verdrietige schreef:

    Liefdesverdriet. Niet vanwege een partner maar vanwege ouders.
    Ouders die meer om elkaar geven dan om hun kinderen.
    Afwijzing dagelijks weer mijn leven lang.
    hopend dat het beter wordt, maar nee
    zelfs tijdens diverse ziektes is daar de afwijzing
    nooit dichtbij kunnen komen, nooit een welgemeende knuffel
    nooit een berustend woord helemaal niets
    En dan als een donderslag bij heldere hemel nog eens die afwijzing,
    zo intens, zo diep, zo hard en dan net doen of er niets gebeurd is.
    Kapot ben ik ervan. Nog nooit zo intens verdrietig geweest.

  • Jen schreef:

    Na 14 jaar relatie ging het fout. Op een avond kwam hij laat thuis. Ik lag al op bed. Maar hoorde hem thuiskomen. Ik ben weer in slaap gevallen. Na een paar uur werd ik wakker en was hij weg. Ik belde maar geen gehoor. Onze 2 kinderen sliepen gelukkig. Ik heb geen oog meer dicht gedaan. Later die dag belde hij met de mededeling dat hij met een vriend weg was en dat hij het even zat was. Lag allemaal aan mij. Het ging ook niet goed tussen ons maar dan nog.. een dag later belde hij weer. Ik zag een portugees nummer op mijn scherm.. hij bevestigde daar te zijn en zei alleen ik ben vrijdag terug.. het was die dag maandag.. al die tijd geen gehoor. Mijn kinderen 3 en 11 toen waren ervan van slag. 1/5 week later op woensdagochtend kwam hij thuis. Hij zei niks en ging meteen slapen.. ik wist me geen raad. De dagen erna hebben we ruzie gehad en verder negeerde hij me. Op een dag ging hij met mn zoon weg en was zn telefoon vergeten. Ik vond meer dan 100 vakantiefoto’s. Met een vrouw. Die kende ik. Ik was in alle staten. Toen hij thuis kwam gaf hij het toe.. logisch. Ik heb m er na een flinke ruzie eruit gezet. De druppel. Hij had niks met haar zei hij. Was alleen een vriendin. Er was niks gebeurd… tuurlijk. Ik besloot na een aantal weken het te accepteren en voor de kinderen normaal contact te houden. Het leven ging verder. Hij zei niks met haar te hebben en dat hij alleen wilde zijn. Hij zag haar nog wel maar vriendschappelijk. Ik geloofde dat niet maar ok het was uit dus. We zijn nu een jaar verder en de laatste tijd is hij gaan twijfelen. Hij mist ons zei hij en flirte met me. Ik hield dat af, maar begon daardoor ook te twijfelen. Ik heb nog geen ander en het blijft de vader van mn kinderen. Een paar dagen geleden besloot ik hem uit te nodigen om te praten over hoe verder. Ik vroeg hem eerlijk te vertellen of hij al een ander had. Na aandringen gaf hij toe met die vrouw te zijn soort van en dat niet alleen. Hij heeft inmiddels ook al een kind. 2mn verwekt na onze breuk. Ze alleen niet samen. Een ongelukje. Hij durfde het niet te zeggen. Ook omdat hij niet zeker weet bij haar te willen blijven en hij wilde mij geen pijn doen. Ik word gek van zijn getwijfel. Mijn verstand zegt afstand nemen en niet meer aan beginnen maar mijn gevoel weet het gewoon niet. We waren zolang bij elkaar. Maar kan ik zijn kind wel accepteren en gaat hij niet alsnog naar haar.. van twee walletjes eten.. hoe kan ik hem nog vertrouwen. Tuurlijk hou ik nog van hem maar is dat genoeg. Deze week gaan we weer praten en een beslissing nemen. Moet wel want zo kan het niet verder gaan. Overigens heeft die vrouw tegen m gezegt dat als hij terug wil naar mij ze dat zal accepteren. Geen idee of dat ook waar is. Ik heb uiteraard geen contact met haar. Iedereen om mij heen zou me voor gek verklaren. Wat vinden jullie?

    • sarah schreef:

      Ik zou hem zeker terugnemen. In de eerste plaats voor de kinderen, in de tweede plaats omdat je de relatie niet te snel mag opgeven. Een relatiecrisis is normaal en je moet dat even tijd geven. Als er bedrog in het spel is klinkt dat erg maar dat is enkel één van de symptomen van zo een dip en is het te relativeren denk ik. veel succes!

  • sigrid schreef:

    Mijn ex waar ik 6 jaar een relatie mee gehad heb en in 2014 een huis mee gekocht heb hij wilde dit dolgraag en na het huis helemaal verbouwt te hebben in begin 2015 echt mee ging samen wonen kwam in eind november 2015 met het bericht dat hij het allemaal niet meer wist,
    toen heeft hij de keuze gemaakt om er niet meer voor te vechten en de relatie te beeindigen.zijn gevoel was weg zei die verder geen reden.
    vanaf het begin zijn emotie weggestopt en vanaf het begin gezegt ik heb het allang verwerkt allemaal en en het doet me niet zoveel jammer van het huis maar het is niet anders.en ( dat kan je als normaal persoon toch niet zo denken denk ik dan.)alle schuld elke keer op mij afschuiven.ab normaal doen, echt van hoe kan je dit doen na zoon lange relatie en wat je samen allemaal heb mee gemaakt en je zit absoluut niet in een vecht scheiding. toen veel in de kroeg geweest en ja hoor binnen 2 maanden een meisje leren kennen die in diezelfde kroeg werkt achter de bar en een paar jaar jonger is. en al een relatie mee. hij gedraagd zich heel anders dan dat ik hem 6 jaar ken en doet heel overdreven. ik vraag me echt af heeft hij het überhaupt al verwerkt ook al zeg hij van wel vanaf dag 1 dat tie er geen moeite mee heb dat kan echt niet na 6 jaar .(hij was zo trots op ons huis.) en zal hij in een rebound relatie zitten?
    als ik hem zie doet tie net of tie me niet ziet en kan niet eens hoi zeggen ik begrijp dat ook echt niet dat hij zo op deze manier ermee kan gaan,, hij zegt dan ik ontloop je niet hoor k doe wat ik zelf wil. maar als zijn vriendin er niet bij is houd tie me wel constant in de gaten
    ik wil hem zo graag terug, ik mis hem nog elke dag 🙁

  • Anoniem schreef:

    Na 9,5 jaar heb ik besloten een einde te maken aan mijn relatie. De eerste 4,5 jaar waren geen pretje. Hij rookte en blowde veel en loog erover tegen mij, meerdere malen. Uiteindelijk heb ik toen besloten een einde te maken aan de relatie. Ook omdat we te veel verschilden, niet dezelfde interesses had en omdat hij later geen kinderen wilde en ik wel. Ik had toen nooit gedacht dat we weer bij elkaar zouden komen. Ik twijfelde enorm en hij deed op dat moment heel erg lief. Hij deed de dingen die ik wilde doen en flirte weer met mij. Hij stopte voorgoed met roken en blowen en ik geloofde hem. Uiteindelijk na een half jaar weer samengekomen. Ik nam mezelf voor als ik er ooit nog achter zou komen dat hij had geblowd/gerookt of gelogen had dat ik het direct zou uit maken en dat ik de andere kleine imperfecties in de relatie wel aankon. In het begin na onze break ging het dan ook heel goed. Geen ruzie meer, ik vertrouwde hem, hij vertelde mij alles eerlijk en hij was lief. Nu weer na 4,5 jaar merk ik dat die kleine imperfecties toch samen wel belangrijk zijn. We vinden werkelijk niets samen leuk, we hebben niet dezelfde interesses. Het is altijd moeilijk en lastig als we afspreken met andere mensen of spontaan iets gaan doen. Ook op vakantie gaan, gaat niet lekker en is altijd een ding geweest. Mijn omgeving vindt dat ik het lang heb volgehouden en dat ik altijd alleen maar negatief ben over de relatie en dat ik zelf door ben veranderd. Het kost me ook gewoon teveel energie. Ik wilde geen intimiteit meer, wilde soms niet eens meer afspreken en miste hem niet. Ook heb ik altijd twijfel gehad terwijl andere vriendinnen om me heen aangeven nooit te twijfelen over hun vriend/relatie. Daarom heb ik uiteindelijk besloten het uit te maken. Het voelt alleen zo vreemd en alleen. Kan niet geloven dat ik dit heb gedaan. Snap niet meer waarom ik de keuze heb gemaakt want ik wil hem geen pijn doen. Nu zie ik ineens alleen nog maar positieve dingen. Ja hij deed zijn best en het ging de laatste tijd beter. Hij had allerlei plannen voor de toekomst.. vakanties, trouwen, samenwonen, kinderen. Nu gaat da t allemaal niet door. Ik twijfel enorm omdat hij toch erg lief is en het leuk is als we samen zijn. Toch kunnen we niet meer bij elkaar komen.. In een oud dagboek van 4 jaar geleden staan namelijk exact dezelfde problemen/ergernissen die ik toen ook al had. Als we nu bij elkaar komen, zit ik over 4 jaar wellicht weer met hetzelfde. Het liefste zou ik willen dat hij gelukkig wordt en iemand anders vindt die ook beter bij hem past.

  • Florine schreef:

    Gisteren te horen gekregen dat mijn vriend niet meer van mij hield. Het was te laat om het nog te proberen de gevoelens waren er niet meer. Na 4 jaar een relatie en na 2 jaar samenwonen was het klaar voor hem. Nog nooit heb ik mij zo gevoeld. Ik moet weer terug naar mijn ouderlijk huis en hij blijft in onze huis. Ik ben zo intens verdrietig ik weet niet wat ik moet doen

    • Anoniem schreef:

      Dag Florine,ik weet hoe jij je voelt,heb het ook meegemaakt.Neem de tijd m het verdriet te verwerken. Leuke dingen doen met 2 is leuker dan alleen. IK weet hoe jij je nu voelt….sterkte

  • Ims schreef:

    5 jaar vriendschap.. altijd hadden we een soort aantrekking naar elkaar.. maar het bleef bij af en toe flirten en een goede vriendschap. Tot 4 maanden geleden er iets ontstond tussen ons.. ik keek heel anders naar haar en zij ook naar mij.. het flirten werd steeds meer en de drang om elkaar te zien ook.. ik wilde haar vaker zien en zij mij ook.. de keren dat we elkaar zagen waren puur en alles ging vanzelf het leek wel zo te moeten zijn.. alles was intens. Zonder veel na te denken gingen we ermee door.. elke dag afspreken, leuke dingen doen en goeie sex! Het voelde allemaal heel vertrouwd ook door de vriendschap die we al hadden. Toen begonnen de twijfels van haar maar ook van mij.. bang dat we iets zouden kapot maken omdat we toch een waardevolle vriendschap hadden.. ik zelf was er wat luchtiger onder.. we zouden het wel zien.. toch hadden we het er steeds vaker over omdat de gevoelens van beide kanten intenser werden. Vooral van haar kant waren er veel twijfels omdat ze eigenlijk niet op vrouwen valt en 100% hetero is.. daarnaast kwam ze net uit een relatie van 13 jaar met 2 mooie kids. Dus het was en verwarrend voor haar omdat ze niet wist wat haar overkwam en daarnaast had ze nog veel te verwerken en veel aan haar hoofd wat ik ook begreep. Tot ik 2 weken op vakantie ging en wij een hoop discussies hadden en de exen die het leuk vonden om te stoken tussen ons.. moeite met vertrouwen vanuit haar kant en ik was ook even jaloers waardoor zij het benauwd kreeg en eigenlijk realiseerde dat ze dat niet wilt.. en dat ze wilt doen wat zij wilt en alleen wilt zijn.. er waren al twijfels vanuit haar omdat ze verward was omdat ze op mannen valt en niet zeker wist een relatie te willen of wat het ook was wat we hadden. En nu voel ik me zo alleen en mis ik haar terwijl ik haar gewoon spreek.. het is niet meer hetzelfde.. ik wil haar het liefst elke dag zien en haar aanraken en met haar praten en mijn liefde delen met haar.. en nu is dat stukje weg.. ik voel me zo machteloos.. en nu is de vraag blijf ik met haar omgaan als een vriendin.. of hou ik afstand? Groet

Reageer

Gebruik onderstaand formulier om te reageren op dit artikel of andere reactie. Velden met een zijn verplicht

Controle vraag *