De ziekte van Pfeiffer-de 6 meest gestelde vragen

Puber 30 januari 2017 20 Reacties
meisje in bed

Wat is de oorzaak van de ziekte van Pfeiffer en wat zijn de symptomen? Kun je het vaker dan één keer krijgen?

De ziekte van Pfeiffer is een virusziekte die vooral jongeren treft. Voor veel mensen is er veel onduidelijkheid over deze ziekte. Wij geven de antwoorden op de zes meest gestelde vragen:

Hoe ontstaat de ziekte?

De ziekte van Pfeiffer is een infectieziekte die veroorzaakt wordt door een virus. Het betreft het zogeheten Epstein-Barr virus, dat in je speeksel huist en dat familie is van de herpesvirussen. Tot deze stam behoren ook de virussen die een koortslip veroorzaken en verantwoordelijk zijn voor waterpokken en gordelroos. De ziekte komt vooral voor bij jongvolwassenen en kinderen.

Hoe herken je het?

De klachten van de ziekte van Pfeiffer beginnen klein en worden steeds een beetje erger. Je hebt eerst keelpijn en opgezette klieren: in je hals, maar mogelijk ook op andere plekken. De keelpijn houdt langer dan een week aan, terwijl deze bij een keelontsteking korter duurt. Het meest opvallend is verder dat je heel erg moe bent. Hoe moe je je voelt, dat is voor iedereen verschillend. Sommige mensen hebben last van koorts en hoesten, of hebben weinig zin in eten. Omdat het virus ook je lever aantast, kan het zijn dat je een beetje geel ziet, omdat je lever iets is vergroot. Dat heet ook wel geelzucht. Alleen door middel van bloedonderzoek kan de diagnose met zekerheid gesteld worden.

Is het besmettelijk?

Omdat het virus in je speeksel huist en soms door zoenen wordt overgebracht, wordt de ziekte van Pfeiffer ook wel “kissing disease” genoemd. De kans op besmetting is trouwens klein, je draagt het niet gemakkelijk over op je huisgenoten. Omdat het soms na besmetting wel een paar maanden duurt voordat je ziek wordt, is het moeilijk te achterhalen wie de besmettingsbron is geweest.

Vanaf één week na de besmetting tot lange tijd daarna kun je het virus overdragen. Besmetting met het virus wil niet direct zeggen dat je de ziekte ook gelijk krijgt.

Wat moet je doen als je ziek bent?

Als je koorts hebt, last hebt van pijn in je keel en erg moe bent, kun je het beste zo veel mogelijk rusten. Als het kan, mag je gewoon naar school of naar je werk. Trap op de rem als het niet meer gaat en houd dan rust.

De ziekte gaat vanzelf over. Wanneer dat is, verschilt van persoon tot persoon. Soms kun je maandenlang last houden van vermoeidheid, maar de meeste mensen zijn na twee tot drie weken hersteld. Tot je weer beter bent, kun je het beste je lever zo veel mogelijk ontlasten. Dat betekent: geen alcohol drinken.

Hoe groot is de kans dat je het krijgt?

Jaarlijks krijgt ongeveer één op de 250 jongeren tussen vijftien en 24 jaar de ziekte van Pfeiffer. De kans dat je het Epstein-Barr virus in de loop van je jeugd oploopt, is trouwens heel groot. Naar schatting negentig procent van de mensen boven de dertig heeft de ziekte gehad. De meesten merken daar echter weinig van: de ziekte is bij hen onopvallend verlopen als een keelpijn of een licht griepje. Het virus blijft overigens in je lichaam. Je kunt de ziekte maar één keer krijgen.

Bestaan er medicijnen?

Nee, omdat een virus de boosdoener is, hebben antibiotica geen zin. Antivirale middelen, zoals de virusremmers tegen Mexicaanse griep, hebben weinig effect. Slik paracetamol als je veel last hebt van keelpijn. Als dat niet genoeg helpt, stap dan eventueel over op ibuprofen. Er wordt veel onderzoek gedaan naar een vaccin tegen de ziekte van Pfeiffer, maar tot nu toe is er nog geen afdoende preventiemiddel beschikbaar.

Auteur: Ton Bakker
Bronnen: Medisch A-Z, Nederlands Huisartsen Genootschap, Healthcentral, RIVM

20 Reacties

  • Jo schreef:

    Ibuprofen is toch slecht voor de lever/nieren kan ik me herinneren.. En bij pfeiffer heb je een ontstoken lever.. Niet echt verstandig lijkt me! En je moet wel zo min mogelijk werken en rusten, want anders duurt je herstel langer! Als je blijft werken en naar school gaan kan je er altijd last van blijven houden!

  • pfeifer schreef:

    Ik heb zelf nu al 3 weken last van de ziekte van pfeifer ontstoken keel ogen en lymfklieren en ontzettend moe en idd zodra je moe wordt veel rust nemen genoeg water drinken en sapjes neem niet te veel ibuprofen want dat is inderdaad niet goed maar zo nu en dan werkt het perfect zodra ik oorpijn of koorts krijg of bijna niet meer kan slikken neem ik een ibuprofen en ik moet zeggen het werkt erg goed voor mij dat zal ongetwijfeld niet voor iedereen zijn en het is belangrijk dat je niet zomaar weer naar je werk of school gaat je kan beter 4 weken thuis zitten dan dat je na de 2e week weer aan de slag gaat en de 4e week weer instort daar heb je alleen je zelf maar mee..

    Vriendelijke groeten van iemand die thuis zit met pfeifer

  • Aardbei schreef:

    Even reageren op het onderstaande 😉 Ik dacht ook dat Ibuprofen niet mocht, maar mijn dokter zei dat het geen kwaad kon dus ook ik heb het genomen én ik kan het iedereen aanraden! De keel- en oorpijn was zo heftig dat je wél pijnstillers wilt, ook al lees je op internet dat ’t niet goed is. Bij mij heeft ’t goed gewerkt, de pijn bleef natuurlijk aanwezig, maar het was voor een paar uur weer ‘dragelijk’.

    Even een vraagje: Behalve weinig conditie en een slapgevoel, had ik nergens last van. Maar nu (na 4 maanden stage) ben ik alweer twee weken vaak misselijk, hoofdpijn en zodra ik iets doe word ik niet goed. Kan dat ook nog van de Pfeiffer zijn? Zijn er mensen die ook vaak misselijk zijn?

    • Sanne schreef:

      Het is mogelijk, wat hier staat klopt niet helemaal. Ik heb de ziekte ook gehad en voelde me eigenlijk alleen constant moe, slap en beroerd. Bij Pfeiffer is het wel zo, dat je weerstand extreem verlaagd wordt, waardoor je gewoon vaak ziek bent. Ik heb de ziekte een paar jaar geleden opgelopen, en heb nu last van de chronische vermoeidheid.

      Sanne, 15 jaar.

  • echtwaar schreef:

    Ondanks alle beweringen kan ik u vertellen uit eigen ervaring, dat je de ziekte vaker dan 1 keer kunt krijgen. Zelf heb ik het 2 keer gehad, met een tussenliggende periode waarin het beter ging. Ik heb er heel veel last van gehad, dat was 35 jaar geleden. Nooit geen antibiotica nemen, want dan wordt het alleen maar erger. Wat helpt is rust en vitamine B complex (dus alle vit B) in de bil injectie bij de huisarts. Dat heeft mij toen geholpen. Wel ben ik nadien snel moe gebleven. Dat ben ik nooit meer kwijt geraakt.

  • A schreef:

    Wat gebeurt er als de ziekte van pfeiffer wordt verwaarloosd?

  • Anoniem schreef:

    Bij mij is de ziekte ruim 5 maanden geleden geconstateerd. Helaas heeft de dokter mij niet goed geïnformeerd (“na 3 a 4 weken functioneren de meeste mensen wel weer normaal”), dus ik ben na een een kleine 2 weken weer naar school gegaan, omdat ik weinig les had. Dit is de slechtste beslissing ooit geweest, ik ben nu namelijk nog steeds niet beter. Door die reden ben ik ook gestopt met mijn HBO studie. Klasgenoten vonden het slap, en ik had zelfmedelijden. Dit komt doordat men van buiten niet ziet hoe moe je bent!!

    Ik heb heel erg last gehad van mijn keel en kreeg daar na lang zeuren zetpillen voor omdat ik geen pijnstillers kon slikken. Dit verlichtte inderdaad een aantal uur de pijn. Na 1,5 week was mijn keel pas weer een beetje normaal. Heb amper gegeten en gedronken, zoveel pijn. Daarna kreeg ik allemaal rare kwaaltjes. De ene dag had ik gigantisch oorpijn, daarna weer een paar dagen buikpijn, dan weer hoofdpijn enzovoort.

    Nu heb ik dus totaal geen conditie meer dus daar word je ook nog extra moe van. Als je pfeiffer verwaarloosd kan de vermoeidheid chronisch worden. Ik hoop dat ik nog net op tijd gestopt ben met school om chronische vermoeidheid te voorkomen!

    Hiermee wil ik proberen te zeggen, als je pfeiffer hebt, sluit jezelf een maand op in je slaapkamer en ga dan pas verder kijken hoe het gaat!! Luister niet naar een dokter die zegt dat je na 3 weken weer beter bent!

  • Koffiemama schreef:

    Zeker kan je Pfeiffer meerdere keren krijgen. Er zijn zelfs mensen bij wie het jaarlijks terugkomt. En die dus altijd, en dan ook altijd moe zijn. Daardoor een chronische vermoeidheid ontwikkelen waardoor je nog nauwelijks alles kunt bijbenen.
    Mijn dochter is zo’n gelukkige. Er is in haar 16-jarige leven al regelmatig bloed geprikt, om te kijken of er toch iets anders aan de hand zou zijn, maar het enigste wat er uitkomt elke keer, is dat ze Pfeiffer bij zich draagt. Hopelijk gaat dit ooit over voor haar, en kan ze leven zonder altijd uitgeput te zijn.

    • Aukje, 15 jaar schreef:

      Ik ben nu 15, maar toen ik 12 was voelde ik me altijd moe, en als ik opstond of gewoon stond voelde ik me ineens duizelig en kreeg ik het zwart voor mijn ogen. Toen ik 13 was, en de symptomen nog steeds had, ging ik bloed laten prikken in België, en er werd gezegd dat ik bloedarmoede en ijzer tekort had. Een jaar later deed ik een bloedonderzoek in Nederland, en ze zeiden dat ik de ziekte van Pfeiffer heb. Ik blijf er last van hebben, op sommige momenten heel erg en soms ook niet. De symptomen blijven terugkomen en zijn super vervelend. Het was ooit zo erg dat ik niet eens recht kon blijven staan, ik stond te wankelen op mijn benen en viel flauw. Ik hoop dat ik er ooit nog vanaf kom..

  • S schreef:

    Ik hoorde eind augustus van mijn pfeiffer, door een test op eigen verzoek na aanleiding van een hele heftige keelontsteking. Helaas kwam ik hier een maand later pas achter, en heb ik in die tijd alles behalve goed voor mijn lever gezorgd..
    Sowieso kan ik van mezelf totaal niet stilzitten en vind ik het erg moeilijk om te bepalen waar mijn grenzen liggen, waardoor ik eigenlijk altijd al over mijn eigen grenzen ga. In dit geval is dit blijkbaar fataal geweest, want drie maanden later lijkt de ziekte alleen maar erger geworden.
    Ondanks dat ik heel hard mijn best doe om te rusten heb ik nog steeds wel wat dingen aan mijn hoofd waar ik niet vanaf lijk te komen, zoals een nieuwe studie in een nieuwe stad, waarnaar ik nu langzaam aan het verhuizen ben, etc.
    Ik ben mijn school heel dankbaar, omdat deze heel begripvol is. Toch geeft het weinige wat ik doe mij waarschijnlijk teveel stress.
    Ik ben nu drie maanden gestopt met drinken, rook niet, ga niet uit, af en toe een paar uurtjes naar school, maak ik bijna geen afspraken, eet ik heel gezond, geen vet voedsel en lig ik voornamelijk in bed.
    Het maakt me zo moedeloos dat ik niet weet of ik het goed doe en wanneer het overgaat (of het wel overgaat) dat ik niet zo goed weet wat ik moet doen. De twee dokters waar ik ben geweest zeiden dat het binnen twee drie weken voorbij zou zijn..
    Kan het zijn dat ik mijn eigen ziekte heb verergerd?
    Wat ik me echt afvraag is hoe anderen hiermee omgaan, en toch door kunnen gaan met hun leven.
    Versnelt het inderdaad het proces van beter worden wanneer je jezelf een paar weken opsluit ..of kabbelt het dan nog steeds zo door en kun je dan net zo goed op een laag pitje doorleven?
    Heb er veel over opgezocht, maar weet niet meer zo goed wat ik moet geloven.
    Ik voel me erg down en weet niet meer waar ik het moet zoeken, dus ik hoop dat er iemand is die er iets meer over weet, of een tip heeft..

    • Sanne schreef:

      Ik ben tijdens mijn Pfeiffer periode gewoon naar school geweest. Slechtste keuze ooit, ik leefde namelijk gewoon mijn normale, drukke leven op dezelfde manier door. Ik zit nu met chronische vermoeidheid, al 3 jaar lang.
      Ik weet niet of het veranderen kan, maar je moet gewoon rustig aan doen voor een tijdje, en dan rustig je bezige leven weer opbouwen. Veel sporten werkt ook, en een groot deel van de vermoeidheid zit vaak ook tussen je oren, dat kan ik zeggen. Ga niet over je eigen grenzen heen, en als het niet meer gaat, gewoon hup rem der op! Maar laat die ziekte niet je leven verpesten, omdat je ‘rust nodig hebt’ . Pas alleen op met hoever je ergens in gaat, maar je kan gerust nog veel leuke dingen doen.

      Sanne, 15 jaar

  • erny schreef:

    Kan de ziekte als volwassene ook een uitbraak vertonen. Ik bedoel dat de ziekte jarenlang heeft gesluimerd en nu pas uitbreekt en ik er mee in het ziekenhuis kwam te liggen met hoge koorts zeer snel kilo’s afvallen en totaal van vermoeidheid niets meer kunnen ??

  • lily schreef:

    Ik vraag me af hoe je kan testen of je pfeiffer voor de tweede keer hebt. Je kan testen of er antistoffen in je bloed zitten tegen dit virus, maar als je het al eens hebt doorgemaakt zijn deze antistoffen er toch sowieso? Hoe gebeurt dit dan?

  • minnie schreef:

    ik kan alleen maar zeggen dat ik bioresonance erg vind helpen.
    beste manier om virus en bacterie uit je body te halen..

  • J schreef:

    Hylac forte hielp bij mij een beetje. En veel rust, gezond eten, veel wandelen in het bos

  • Chantal schreef:

    Hoi allemaal,
    In 2006 hebben mijn vriend en ik (toen 26 en 29 jaar) beide Pfeiffer gehad en dit heeft bij ons beide 5 maanden geduurd. Sinds de Pfeiffer zijn we allebei nooit meer helemaal de oude geworden. We zijn sneller moe en laat gaan slapen gaat altijd gepaard met moeheid, hoofdpijn en duizeligheid de volgende dag. Nu…bijna 10 naar later heb ik weer dezelfde klachten…Pfeiffer is terug…het kan helaas dus echt….
    X

  • EMT schreef:

    Dag allemaal,

    Ik heb in mijn tienerjaren Pfeiffer gehad in milde vorm kennelijk, omdat uit bloedonderzoek dat ik liet doen vanwege langdurige vermoeidheid bleek dat ik antistoffen bij mij droeg, de actieve fase was toen al voorbij. Toen ik 33 was kreeg ik koorts die maar niet overging. Weer bloedonderzoek laten doen en ik bleek leverontsteking te hebben; het pfeiffervirus was weer actief (inderdaad, je kunt het wel degelijk terug krijgen!). Ik ben 2 maanden thuis geweest en daarna weer langzaamaan gaan werken. Ik ben sindsdien nooit echt meer de meest energieke geworden, maar de laatste tijd hang ik aan elkaar van vermoeidheid en vage klachten. De vermoeidheid is niet dusdanig dat ik niks kan, maar naar mate de dag vordert neemt de energie af en tegen de avond ben ik echt gesloopt. Ik heb daarnaast veel hoofdpijn, ben snel ziek en gewoon snel lichamelijk “uit balans”. Als ik écht heel moe ben, word ik ook misselijk. Ik ben van plan om komende week maar weer eens naar de huisarts te gaan om mijn bloed opnieuw te laten onderzoeken. Ik merk dat mijn omgeving het wat ergerlijk begint te vinden, dat vage gedoe… Er is altijd wel wat….Ik word er zelf natuurlijk ook niet blij van en kan met bewondering naar anderen kijken die met schijnbaar tomeloze energie van alles ondernemen met vrienden en familie.
    Is dit verhaal herkenbaar voor iemand?

    Groet, EMT

  • EB schreef:

    Beste EMT,
    Jouw verhaal is voor mij heel herkenbaar. Ik was 26 toen ik Pfeiffer kreeg en ben nooit meer dezelfde geworden. Altijd intens moe, vaak ziek en geestelijk uit balans geraakt. Na jaren van ellende (ik ben inmiddels eind veertig) ben ik bij een mesoloog terecht gekomen. Met haar meting bleek dat het Pfeiffervirus nog steeds werkzaam was. Ik heb daarvoor middelen voorgeschreven gekregen en ik ben inmiddels die intense vermoeidheid kwijt. Ik moet nog wel spaarzaam omgaan met mijn energie maar het gaat steeds beter. Ikzelf heb het vermoeden dat die Pfeiffer direct of indirect ook wat heeft gedaan met mijn magnesiumhuishouding en dat het ook vitamine B heeft afgebroken. Ik krijg daarvoor nu supplementen en ik voel mij steeds beter en gelukkiger worden. Enfin, moraal van het verhaal: probeer eens een goede mesoloog. Wat een mesoloog is en doet zie http://www.mesologie.nl

    Hartelijke groet,

    EB

  • D schreef:

    Hoe groot is ongeveer de kans dat je het krijgt 1 op de 10

    D – 15 jaar

  • Ikkeh schreef:

    Ik liep al 14 weken rond met acute diarree, zwaar vermoeid, en 2dagen koorts, mijn huisarts zei gewoon iedere keer kom over 2 weken maar teruf kijken we dan wel.. darm onderzoeken gehad, bloed tot in de puntjes gecontroleerd, behalve op het meest voor de hand liggende.. pfeiffer. Daar kwamen ze pas na 15 weken mee (die ik dus gewoon gewerkt heb met een rugzak diarree remmers) :p ook heb ik die tijd gewoon gedronken en gefeest. Achteraf kan ik men doktor wel schieten. De diagnose was eind mei, en nu begin november voel ik me nog net zo beroerd!! Hoop dat het snel over gaat, ben vanaf Junie halve dagen gaan werken, nu op het monent werkeloos, komt wel goed uit kan ik teminste eens echt gaan rusten, hopelijk niet te laat 🙁

    De bedrijfs arts zegt ook dat ik wat actiever moet worden, conditie opbouwen.. (naast 4u per dag in de bouw werken) en als je dan op internet leest, staat overal RUSTEN!
    Zo zie je maar dat artsen er ook geen zak van snappen.

Reageer

Gebruik onderstaand formulier om te reageren op dit artikel of andere reactie. Velden met een zijn verplicht

Controle vraag *