Hoe het stervensproces verloopt

Psyche 24 mei 2016 62 Reacties
handen

Een koude neus, reutelen en troebele ogen. Het zijn enkele symptomen die bij mensen die terminaal ziek zijn, wijzen op een naderende dood. Iemand die gaat sterven na een ziekbed, voelt zich steeds zwakker worden en heeft het gevoel dat alle kracht uit het lichaam wegvloeit. Dat kan iemand angstig of onrustig maken. Een stervende wil meestal niet alleen zijn. In die laatste levensfase zullen veel mensen terugblikken op hun leven. Tegelijkertijd gebeurt er van alles in het lichaam. Dat gaat bij iedereen anders, maar onderstaande symptomen komen bij veel mensen voor.

Over het tijdstip van overlijden zeggen deze signalen weinig. Ze kunnen een week voor het overlijden al optreden, maar ook pas een paar uur voor de dood zichtbaar zijn. Ook de volgorde waarop de veranderingen optreden, verschilt per persoon. Tot slot treden meestal niet alle symptomen op, heel soms zelfs geen van alle.

Signaal 1 Slaperigheid

Naarmate de stervende zwakker en slaperiger wordt, is hij steeds meer naar binnen gekeerd. De communicatie verloopt steeds moeilijker. De stervende lijkt niet meer te luisteren, maar dat is slechts schijn. Het gehoor blijft namelijk het langst functioneren. Je kunt dus nog heel lang dingen tegen iemand zeggen. De stervende heeft alleen de kracht niet meer om te reageren.

Signaal 2 Steeds minder eten en drinken

Iemand die dood gaat, heeft steeds minder zin in eten. Drinken gaat vaak nog wel, op het allerlaatst vaak alleen nog water. Op het eind is ook deze behoefte verdwenen. Iemand tegen zijn zin te drinken geven heeft dan ook geen zin.

Signaal 3 Moeilijk slikken

Als iemand niet meer kan slikken, is het niet slim om hem nog water te geven, omdat de vloeistof dan misschien in de longen kan lopen. Een stervende ademt vaak door zijn mond en heeft snel last van een uitgedroogde mond en korsten op de lippen. De lippen vochtig houden geeft wat verlichting.

Signaal 4 Reutelen

Kan iemand niet meer slikken, dan hoopt zich slijm op in de mond, de keel en de longen. De lucht die er dan langs stroomt, kan een rochelend geluid veroorzaken. Dat is meestal geen prettig geluid, maar het is goed om te weten dat de stervende meestal geen last van heeft van dit reutelen. Soms helpt het om iemand op zijn zij te leggen, medicatie kan soms ook verlichting geven. Vaak is reutelen een teken dat de dood niet lang meer op zich laat wachten.

Signaal 5 Troebele ogen

Sommige mensen krijgen een glazige, doffe blik in hun ogen. Ze staren voor zich uit of hebben hun ogen half dicht. Als iemand bijna niet meer knippert, droogt het hoornvlies in. Oogcontact is dan vaak moeilijk. Oogzalf of kunsttranen geven wat verlichting.

Signaal 6 Terminale onrust en doodsangst

Een eerste teken van het intreden van de terminale fase, is vaak het plotseling optreden van onrust of grote angst. Soms kan iemand ook gaan hallucineren.

Signaal 7 Veranderende ademhaling

Typerend voor het naderende einde is een onregelmatige ademhaling, de zogeheten Cheyne-Stokes ademhaling. De stervende ademt eerst diep in, en ademt steeds minder diep en zwakker uit. Het eindigt in een adempauze die soms wel een halve minuut kan duren. Het lijkt dan net of iemand gestopt is met ademen, maar na een tijdje volgt ineens weer een diep inademen.

Signaal 8 Doodsmasker

Handen, voeten en benen kunnen koud aanvoelen en bleek zien. Dat is het gevolg van een daling van de lichaamstemperatuuur. Soms zie je blauwpaarse, gemarmerde vlekken (cyanose). Lippen en nagels kunnen ook blauw worden, omdat het bloed minder goed circuleert en de zuurstofvoorziening ontregeld is. De neus kan er ook spits en bleek uitzien en koud aanvoelen.

Signaal 9 Verzwakte hartslag

De polsslag wordt steeds zwakker, doordat de bloedcirculatie en bloeddruk verminderd zijn. Enkele uren voor het sterven is de pols soms helemaal niet meer voelbaar.

Signaal 10 Onwillekeurige bewegingen

Soms maakt een stervend onwillekeurige, schokkende bewegingen. Ze lijken op zenuwtrekjes die zich voordoen vlak voordat je in slaap valt. De oorzaak is een ontsteking van het zenuwstelsel, die weer voortkomt uit een opeenhoping van afvalstoffen in het lichaam.

Signaal 11 Terminale koorts

Soms loopt bij iemand die op sterven ligt, de temperatuur op tot een graad of 40. Dat heet terminale koorts. Koortswerende middelen helpen niet, frisse lucht en verkoeling geven kan verlichting geven. De koorts kan gepaard gaan met veel transpireren.

Signaal 12 Verlies van urine en ontlasting

Ontlasten en plassen gebeurt steeds minder. De urine wordt geconcentreerd en donkerder van kleur, het plassen gaat vaak moeilijk (anurie). Vaak treedt incontinentie op. Vlak voor het sterven kan iemand plotseling faeces en urine verliezen.

Het overlijden

Als iemand is overleden, stopt de ademhaling en is de huid bleek. Soms maakt iemand nog een grimas (alsof hij iets proeft met een vieze smaak). Soms opent iemand zijn ogen. Als de stervende bij bewustzijn is, zie je soms een flauwe glimlach.

Euthanasie verloopt anders

Deze week is het de week van de euthanasie. Het stervensproces van euthanasie verloopt anders dan het natuurlijke stervensproces. Wanneer een terminale zieke kiest voor euthanasie, is stapsgewijs het volgende proces te verwachten:

  1. Een arts (of de patiënt zelf, indien gewenst) brengt de patiënt in coma, door middel van een naald of infuus
  2. Wanneer de patiënt in coma is gebracht bevindt deze zich in een diepe staat van bewusteloosheid. Vervolgens worden spierverslappers toegediend
  3. De spierverslappers zorgen ervoor dat de patiënt stopt met ademhalen, dit proces verloopt geheel pijnloos voor de patiënt
  4. Hoewel de ademhaling is gestopt, kan het soms tot twintig minuten duren voordat de patiënt is overleden, aangezien het hart die tijd nog kan blijven kloppen
  5. Wanneer het hart stopt met kloppen, is de patiënt (zonder leed) overleden

Auteur: Ton Bakker
Bronnen: J Snoeck, JP Baeyens, De laatste levensfase, Tijdschrift voor Verzorgenden, Knmp.nl

62 Reacties

  • Collina schreef:

    Enjoy life!

    Vond het een vrij heftig stuk en zeer interessant.

    Collina

  • jennah schreef:

    Zeker interessant,had ik dit maar eerder geweten…..

  • hammy schreef:

    Dit verhaal over doodgaan sprak mij erg aan.
    Had altijd wel interesse, hoe dat zou gaan.
    2 jaar terug heb ik het zelf ondervonden.
    Mijn schoonmoeder kreeg uiteindelijk een naaldje ingebracht, en daar kwam een kleine hoeveelheid morfine uit.
    Dit noemden ze palliatieve sedatie.
    4 weken voor haar overlijden, zagen wij de dood al in haar ogen.
    Dezelfde symptomen als hier worden beschreven.
    Zeer indrukwekkend.

    • Wendy schreef:

      Hoelang heeft het toen nog geduurd toen het naaldje van de palative sedatie ingebracht werd??
      Ik zit nu aan sterfbed van me
      Moeder en dit willen ze maandag gaan doen.

    • Hannes, jouw vrouw voor bijna 50 jaar schreef:

      Mijn echtgenoot met Lewy Bodys dementie/parkinson leed tot in elke vezel van zijn lijf. Drie weken voor zijn overlijden brak hij ook nog eens zijn linkerheup, werd geopereerd om hem pijnvrij te krijgen en uiteindelijk heeft hij daarna het moeilijkste stukje leven moeten leven. De beschreven symptomen over het sterven, zoals in het artikel beschreven, zijn waarheidsgetrouw. Eergisteren heb ik hem uiteindelijk na bijna een week laten cremeren. Aan hem mijn kreet: een laatste groet lieverd, had ik het maar van je mogen overnemen of deels mogen opvangen met eigen lijf.

  • duska schreef:

    ja het is interresant,mooi, en heel emotioneel, ik heb
    alle symptomen die er beschreven worden meebeleefd,mijn
    vader,zusje,moeder en een heel goede vriendin en ook bij
    hun van alles meegemaakt, heel erg emotioneel, heb ze ook
    meemogen helpen met ”laatste verzorging” en opbaring.
    ja het is een hele ervaring, maar had het niet willen missen.
    duska

  • Anoniem schreef:

    Heb 1,5 jaar geleden bij het bed van mijn moeder gezeten en ja, veel van deze signalen zag ik ook bij haar. Mijn zussen benoemden het al en toen dacht ik van ja hoor, het zal allemaal wel. En ja, het is zo waar. De reutelende ademhaling vond ik moeilijk, bang dat ze er toch last van zou hebben.

  • Elly schreef:

    Heb ’t met een brok in m’n keel gelezen, want bijna allemaal meegemaakt op het sterfbed van mijn oma vorig jaar. Mis haar nog steeds.
    Fijn om te weten dat ze van de meeste symptomen zelf geen last had. Ik maakte me best zorgen…

  • briene35 schreef:

    Heel herkenbaar…kom via mijn werk vaak in aanraking met mensen die gaan overlijden..Ged artikel;heb het op mijn afdeling neergelegd en uitgedeeld op school…daar zijn we ook bezig met de dood en alles er omheen…

  • Janneke schreef:

    Een helder en informatief artikel. met bijzonder nuttig informatie.

  • Anoniem schreef:

    Herkenbaar! Wel heftig en ook fijn om te lezen. Het is zo’n bijzonder en onvergetelijk proces wat ook ik niet had willen missen. Maar het hakt er wel in is mijn ervaring! De beelden en geluiden raak je denk ik, nooit meer kwijt.

  • riet schreef:

    via een telefoonje (08.30uur) kreeg ik te horen dat ze naar me vroeg omdat ze zo ziek en akelig was. Onze afspraak was dat ik er altijd zou zijn als het nodig was Binnen een half uur was ik bij haar. Ze lag half opgericht op haar zij vreselijke angst in haar ogen. Ze werd meteen rustig toen ik er was, dokter gebeld, binnen een kwartier waren de ambulancebroeders er. Gewone ritueel van ’n prik voor div. waarden, bloeddruk en temperatuur: alles in orde. De broeders gingen naar de ambulance om gegevens in te vullen en verzorging (opname maar niet in een ziekenhuis) te regelen. Ze gingen de deur uit, ik nam de hand van mijn vriendin en zei “het is goed Joy, je mag gaan” ze deed haar ogen dicht en was overleden. De doodstrijd, realiseerde ik me achteraf had ze de afgelopen uren gevoerd. Het was een zeer bijzondere ervaring, die me veel troost heeft gegevens.

  • Jeltje schreef:

    Achteraf herken je de beelden. Ook al is het al bijna 4 jaar geleden, ik zie mijn vader nog voor mij. Hij was veel zieker dan we dachten. Vandaar ook dat zijn overlijden voor ons zo plotseling kwam. Maar de symptomen, zoals hier beschreven, herken ik heel goed. Gelukkig maar dat ik nog tegen hem ben blijven praten. Die vage blik, het gereutel, de koude neus, de angstkreten tussen het vele slapen door: achteraf gezien, zijn ze allemaal voorbij gekomen.

  • TON schreef:

    mijn vader verkeerde in goede gezondheid.. hij ging naar de kerk en kreeg daar een hartaanval..ik hep dus niets van al deze signalen kunnen meemaken. maar OOK geen afschijt kunnen nemen .het is nu 12 jaar geleden en ik hep het er nog moeilijk mee..OF MOET IK OVER EEN MOOIE DOOD PRATEN ?????????

    • Anoniem schreef:

      Mijn moeder (90) werd dood in bed aangetroffen ongeveer 1,5 dag na haar dood (door de politie). Bij mijn aankomst, een beeld dat ik niet meer van mijn netvlies krijg en dan al de geur. Ook die is moeilijk te vergeten. Mijn moedertje toonde in de dagen voor haar plotselinge dood, geen van deze bovenstaande tekenen, maar ik zit met de vraag: zal ze hier ook maar iets van gemerkt hebben? Zij heeft altijd haar angst uitgesproken op deze manier te gaan. Het is nu drie maanden geleden, maar ik kan het nog steeds niet bevatten dat zij ons zo verlaten heeft. Hoe lang zal dit voor mij gaan duren voor ik het kan aanvaarden.

      • Anoniem schreef:

        Mijn man is ook alleen in bed overleden en pas aan het eind van de dag zag ik hem. Ik kom hier nooit meer overheen. Het ellendige gevoel en het verdriet dat een geliefde naaste zo moet sterven, alleen, begrijpelijk dat hier nauwelijks mee te leven is. Zijn gezicht met open ogen zie ik nog steeds voor me. Pas 46. Sterkte voor allen die hier ook mee worstelen!

        • luc schreef:

          Soms willen ze niet dat iemand,vooral hun naasten,hun ziet sterven.Het is dus goed mogelijk dat hij daarom alleen wou sterven.nog veel sterkte.luc

        • Anoniem schreef:

          Nu heb ik er nog een groot verlies bij. Mijn echtgenoot is op 19 augustus jl eindelijk overleden, na jaren geveld te zijn geweest door Lewy Bodys dementie/Parkinson. Ik mis hem enorm, maar wetende dat hij uit dat lijden verlost is, zet mij af en toe met beide benen op de grond.

      • Anoniem schreef:

        Beste Anoniem,
        Gecondoleerd met je moeder. Je moeder is plotseling overleden, scrijf je. Ik doe de opleiding verpleegkunde en heb net deze stof geleerd en afgesloten met een 10. De bovengenoemde signalen komen voor bij mensen met een ziekte bed. De organen gaan minder goed werken en dat veroorzaakt deze signalen. Ze zijn dus ernstig ziek en zakken steeds dieper weg. Bij een plotselinge dood stopt bijvoorbeeld het hart met kloppen. Dit gaat zo snel dat bovengenoemde signalen niet eens de kans hebben om op te treden. Het is naar voor jou dat je moeder nog 1,5 dag in huis heeft gelegen. Maar het is toch fijn voor haar dat ze geen lijdensweg heeft gehad van weken, maanden of zelfs jaren? Heel veel sterkte in deze moeilijke tijd.

        • Hanny schreef:

          Dank je wel. Dat ik nu pas reageer, sorry. Het heeft even geduurd dat ik weer een beetje mezelf werd en wat overkomt me nu: mijn man is aan de laatste fase begonnen van lewy badys dementie/parkinson. Hij woont sedert een half jaar in een verpleeghuis en daar moet je niet blij me zijn, maar laat mij even niet boos zijn. Op 22-7 jl is hij fiks gevallen en sinds die tijd niet meer lopen of echt zitten, amper nog gegeten of echt gedronken. op 28-07 is hij weer gevallen (hij was onbewaakt in een stoel in de alg. huiskamer gezet, zogezegd tussen mensen, want hij was zo alleen) met als resultaat, zijn linkerheup gebroken. 29-07 geopereerd en vanaf dat moment is het helemaal mis. Op dit moment passief 24/7 in bed, niet eten en niet tot amper een paar druppels water. We hebben besloten dit te respecteren en nu de natuur zijn werk te laten doen. LBD is de ziekte van de duivel en op dit moment aan zijn laatste dagen begonnen. Dit is voor hem en voor mij (ons) niet meer te behappen om de man waar ik eind december eigenlijk 50 jaar mee getrouwd zou/had kunnen zijn zo te zien LIJDEN. Lieve schat, van ons mag je gaan, het is genoeg geweest. (sorry, mijn gevoel ging even heel diep en daar maak ik jullie deelgenoot van.

  • anoniem 2 schreef:

    Het overlijden van mijn moeder is exact zo verlopen,dus wij waren er allen bij.Je kunt er dan ook vrede mee hebben.

    Ik begrijp dat TON problemen heeft met het plotselinge overlijden van zijn vader.
    Dit is ons ook totaal onverwacht overkomen. Een mooie dood?
    Ik denk het wel maar ook ik heb er nog steeds moeite mee.
    Het gebeurt als een donderslag bij heldere hemel en het voelt of je
    met een moker een klap op je hoofd hebt gekregen.
    Veel sterkte voor hen die dit overkomen.

  • hoevenaar schreef:

    ik was 3 jaar verloor ik mijn vader.
    21 mijn stiefvader
    23 mijn 1e kind

    mijn echtgenote verloor later haar vader.moeder en zuster in 3 maanden tijd!

    van mijn 1e vader weet ik weinig
    mijn stiefvader wel die overleed precies wat beschreven is.
    van onze zoon (2 jaar) wil ik het hier niet vermelden.
    mijn schoonzuster kreeg een hoge aneurysma die is niet meer bij kennis geweest maar niet de symptomen die vermeld worden.
    mijn schoonvader leed helse pijnen dus die werd met zeer zware morfine weg gehouden.dus was er geen communicatie meer.
    mijn schoonmoeder overleed aan hartinfarct was ik bij.leek eerst op hyperventilatie dus kwam niet meer bij.

    moraal van dit schrijven. ondersteun zoveel mogelijk mensen die dit meemaken. ook al bent u geen familie en zelfs vreemd! (die in de buurt woont oid) het geeft altijd ondersteuning! omdat we allemaal dezelfde weg moeten ondergaan. ik weet het anno 2010 is dit ver te zoeken. daarom feitelijk een oproep. mensen zoek elkaar op.,helpt elkander et cetera~!
    immers de maatschappij dat zijn wij!!

  • babel schreef:

    Meerdere malen heb ik het stervensproces van dichtbij meegemaakt. Mijn oma op m’n 11e. Het gebeurde zo snel dat het al gebeurd was voor we er erg in hadden. Mijn schoonmoeder ‘reutelde’ en haar adem viel af en toe weg. Twee jaar geleden mijn vader. Samen met ons gezin hebben we hem begeleid naar het einde. De nacht ervoor nog samen rondom hem gestaan en gezongen en verhalen verteld aan hem, over hem. Je voelde dat hij zich daarvan nog bewust was. Wat me ook opviel de laatste weken/dagen is dat de cirkel rond lijkt te worden. Het wordt weer een soort baby. Niet meer kunnen lopen, niet meer de macht over sluitspieren, niet meer kunnen eten, niet meer kunnen praten. Het klinkt misschien erg, maar het klopte op een of andere manier. Ondanks alles bleef er communicatie en was het een vredig einde.

  • JostheBosas schreef:

    In 2008 is onze zoon, 437 jaar oud, overleden aan een hersentumore!

    Mijn vrouw, zijn moeder, was bij hem toen hij de overgang maakte.
    Ik heb nog steeds spijt, dat ik die laatste paar uren niet bij hem gebleven ben, maar onze afspraak was, dat ik thuis zou zijn om telefoon-inlichtingen op te vangen.
    Op het moment dat het bericht kwam om naar het AMC te komen, wis ik, dat ik mijn eerstgeborene had verloren.

    Toen ik aan zijn sterfbed stond, was ik even verlamd, tot mijn lieve vrouw mij aanspoorde hem nog één maal te kussen!
    Tot aan mijn laatste snik zal ik me dat moment herinneren.
    Ik prijs mijn vrouw, zijn moeder voor de moed om bij hem te blijven tot z9ijn laatste zucht!
    Als het mogelijk was om hem iets mee te delen, zou ik vergiffenis vragen, dat ik niet bij zijn overgang aanwezig was!
    De pijn is nog steeds aanwezig; je kunt het verlies van een kind nooi nooit vergeten!
    Ik hoop hem eenmaal weer te ontmoeten!
    JvG

  • JostheBoss schreef:

    Iki meldde in mijn vorige reactie, per abuis, dat mijn zoon 437 iaar oud geweest zou ziijun bij zijn overlijden.
    Dat was uiteraard een verschriijving.
    Hij was op 1 maand na 48 jaar oud! zijn, mijn excuses.

    JvG

  • Icarus schreef:

    Het zou het leven zoveel makkelijker maken als we wat dichter bij de natuur zouden staan. Ik bedoel dan bij leven, dood, ziek zijn, kinderen, gewoon beleven zoals het ooit (en ergens) vanzelfsprekend was.

    Deze informatie helpt daar wel wat bij.

  • Sal schreef:

    Mijn pap is ernstig ziek. Een hersentumor die ze operatief niet weg hebben kunnen halen. Hij had nog maximaal 4 maanden te leven, we zijn nu 8 maanden verder en hij is op. Sinds een paar dagen heeft hij ijskoude voeten, een ijskoude neus en een haast doorzichtig gelaat. Hij gaat meer en meer slapen, heeft moeilte met slikken en is afwisselend alleen maar in slaap of juis klaarwakker en huilt dan alleen maar.

    Kan iemand mij vertellen hoe lang dit nog duurt? Dit is zo vreselijk om aan te zien!

  • Anoniem schreef:

    ik ben blij dat ik het heb door gelezen mijn moeder is 94 geworden en op 090810 overleden mooie leef tijd maar ik heb er heel veel moeite mee dat er bijvoor beeld gezegt werd dat je beter tegen haar kon blijven praten dat hebben mijn man en ik ook gedaan en tot het aller laatst toe ik vind het fijn om te weten dat zij het heeft geweten dat we er waren het is inderdaad zo ongeveer verlopen als het bij de info staat beschreven

  • duikelaartje schreef:

    Beste Sal en alle anderen, die nu van dichtbij het stervensproces meemaken. Blijf inderdaad praten en hou in onderlinge gesprekken er rekening mee dat de zieke het hoort. Mijn schoonvader zwaaide nog toen ik gedag zei, terwijl hij al dagen niets meer zei. Mijn man heeft tot tien minuten voor zijn dood nog zijn wenkbrauw opgetrokken, als wij hem moed inspraken, zeiden dat hij mocht gaan of grapjes maakten, waar hij zo dol op was.
    Blijf erbij. Het is onnoemelijk zwaar, maar het is zo goed voor de zieke en ook jezelf.
    Heel, heel veel sterkte toegewenst diep vanuit mijn hart, lieve mensen.

  • Ruth schreef:

    Wat er met je lichaam gebeurt als je dood gaat, kun je je voorstellen, maar wat gebeurt er met je geest? Leef je op een bepaalde manier voort? Zelf denk ik van wel, maar niet in een hemel. Ik denk dat wat ik op aarde bereikt heb, voortleeft op aarde. Bijv. in mijn kinderen, maar ook in wat ik bijgedragen heb aan de maatschappij. In eerste instantie zal mijn “geest” nog wel iets zijn dat men kan oproepen, maar hoe langer ik dood ben, hoe meer dit versnipperd zal raken. Maar wat ik nu schrijf is een visie. Hoe het in werkelijkheid zal gaan, zal de toekomst uit moeten wijzen. Alleen is er één probleem…. ik zal het zelf nooit te weten komen.

    • petra schreef:

      Dag Ruth,..

      3mei 2012, schreef u over hoe het zal gaan met dood gaan etc,..
      In de bijbel kun je lezen over sterven ,.. Jezus zeide; wie in Mij gelooft zal eeuwig leven hebben! Uit evangelie van Johannes,.. Nieuwe testament!
      Het christelijk geloof gaat over jezus christus die genade en vergeving bemerkte door zijn lijden en sterven aan het kruis op Golgotha opdat Wij die op Hemzelf vertrouwen stellen met God verzoend worden! Je Kunt diverse Christ. Websites vinden bv all about God.com

  • Ano schreef:

    Ik woon momenteel in bij een oudere dame die 24/7 hulp nodig heeft. ‘S morgens en ’s avonds komt er verpleging, 3 keer per week iemand van nachtzorg, voor de rest ben ik er, maar eerder voor het huishouden, het gezelschap en om een oogje in het zeil te houden natuurlijk. Een 3tal dagen geleden werd het begin van een longontsteking bij haar vastgesteld en kreeg ze allerhande medicatie voorgeschreven, de 2 volgende dagen fleurde ze helemaal op, at ineens veel meer, was zelfs terug in staat de afwas te doen, het ging gewoon weer vele beter. Vandaag echter gaat het al een hele dag slecht, en heb een beetje schrik dat het zover is, en met wat info te zoeken kwam ik op dit artikel terecht. Ze heeft alle symptomen, buiten het koude gezicht, aangezien ze plots hoge koorts is beginnen maken. Maar ze is bv ookal een hele dag niet naar de wc geweest, en haar pamper was ook proper. Betekend dit echt dat het zover is? En hoelang duurt het dan nog? Moet ik de familie nu al inlichten, of moet ik wachten tot …? Ik weet me echt geen raad meer en durf amper te gaan slapen…

  • Udo Köllges schreef:

    Ik werk als vrijwilliger in de ouderenzorg en ik ben blij, dat ik elke dag mijn oudjes weer mag zien en een beetje gezelligheid en menselijke liefde mag geven.

    Toch ben ik wel door mijn vrijwilligerswerk anders naar de dood gaan kijken. Het kan een verlossing zijn voor de cliënt, maar het kan ook door de cliënt, als heel stressvol ervaren worden. Op deze momenten, wil ik, alleen maar rust en liefde geven als er geen familie is, om deze taak waar te nemen.

    Ik zie de geboorte tot ingang van het leven en de dood als uitgang, wat er voor of na het leven gebeurd, dat weet ik niet, maar ik ben wel blij dat ik door mijn religieuze overtuiging wel een kompas heb gekregen en voor mij de dood geen droeve gebeurtenis is.

  • Inke schreef:

    Mijn partner is nadat ik haar 1 1/2 jr lang had verpleegd, bij ons thuis overleden. Ondanks de inzet van intensieve professionele begeleiding (huisarts, buurtzorg, 24 uurs zorg) was mij niet bekend dat er reeds lange tijd sprake was van signalen die de naderende dood inluidden. Op de dag van sterven vertelde een verpleegkundige van buurtzorg aan de huisarts dat zij bepaalde tekenen dacht te zien en noemde er een paar. Het was duidelijk dat zij zich zeer ongemakkelijk voelde toen zij dit zei. Voordat zij wegging legde ze nog even uit wat de GS ademhaling inhoudt, mij in verwaring achterlatend. Die nacht overleed mijn partner. Nu, na het lezen van dit artikel herken ik niet alleen de door de verpleegkundige genoemde signalen, maar ook andere signalen, die zich al weken voor het sterven hadden aangediend. Ik begrijp niet dat men mij niet duidelijk heeft gemaakt in welke fase wij ons bevonden. Als ik dit artikel destijds had gelezen, zou ik beter voorbereid zijn geweest.

  • simon schreef:

    nu 13/12/12 ligt mijn meme in het ziekenhuis ze is heel ziek ik ben 13 en ik geef heel veel om haar maar mijn moeder is verpleegster in het bejaardentehuis en ze zegt dat mijn meme een hele kleine kans heeft dat ze het overleeft :'( :'( :'( :'( :'(

  • Ricardo schreef:

    Ik hoor en lees zoveel verhalen over dood gaan. Als het gebeurt gaat het snel. Als je leeft moet je niet al te druk maken over het leven na de dood. Want wat je voor je leven weet is ook wat na je leven is. Het zelfde. Geniet van het leven want die duurd maar even.

  • Inga schreef:

    mijn vader ligt in verpleeghuis , heel erg ziek. hij wil/kan niet meer eten ,praten.drinken lukt het nog, ik verwacht elke nacht die enge telefoon dat hij niet meer is, ik hou hem verschrikkelijk veel, ik vind jammer dat bovengenoemde symptomen zo herkenbaar zijn voor mij, ik ben wel blij dat ik reacties van de mensen heb gelezen, dat helpt ook denk ik. ik ga vanavond naar mijn vader toe afscheid te nemen. groetjes allemaal en sterkte toe gewenst

  • Inkie schreef:

    Mijn lieve schoonmama ligt nu op sterven… het is zo moeilijk om te beslissen of je nog even naar huis kunt. Even weg uit de situatie. Onze grootste angst is dat ze alleen sterft. Maar het waken vraagt zoveel energie…. Energie die we straks nog hard nodig hebben om alles te regelen.

  • Mireille Emmerink schreef:

    Ik ben momenteel in opleiding voor verzorgende en ik wilde weten of het normaal is dat iemand die op sterven ligt zo heet aan kan voelen. Ik vind de uitleg over de symptonen bij de naderende dood heel goed omschreven en zou dit ook aanbevelen aan familieleden die te maken krijgen met iemand die terminaal is om te lezen zodat men voorbereid is en goed weet wat een stervende in de laatste fase meemaakt. Veel mensen hebben geen besef dat bijvoorbeeld het gehoor van een stervende het langst in tact blijft,iemand lijkt al zo ver weg te zijn.

  • onzeker en bang schreef:

    men grootmoeder is er heel slecht aan toe , ze ligt op intensieve zorge ligt ook al een hele lange tijd in het ziekenhuis al , heeft een zware longontsteking. ze reageert niet meer en kan niet meer prate hangt aan baxters en staart voor zich en is zelf heel onrustig zie ook da ze al verschillende symptomen heeft die hierboven staan,ik blijf hopen da ze erdoor komt maar toch ben zo bang ik ben nog niet klaar om haar te verliezen zeker nu niet ben zelf pas mama geworden men kleintje is 7 weken oud en is de komende 3 dage heel onrustig , heel veel wenen.. Zou men kindje dit kunnen voelen dat haar overgrootmoeder eventueel op sterven ligt ?

  • Mo schreef:

    De dag voor kerst is mijn vader overleden,na een week daarvoor gehoord te hebben dat ie uitgezaaide darmkanker had is ie heel hard en snel achteruit gegaan!helaas zijn de symptomen nu heel herkenbaar voor mij,alleen stond ik toen niet zo stevig in mijn schoenen en ben er even tussenuit gegaan toen ie de strijd aanging.het deed mij zo’n zeer om m te zien lijden. Nu ik lees dat ze toch nog alles meemaken en horen voelt het extra rot dat ik niet constant bij m ben gebleven en tegen m gepraat heb.het is vreselijk om iemand te zien sterven.ik weet wel dat ie wist dat ik heel veel van m hield!!

  • Linnie schreef:

    Hallo,
    Het artikel is erg goed geschreven, duidelijk en fijn voor familie om zoiets te lezen. Zelf werk ik in de zorg en vind het een van de mooiste dingen om mee te mogen maken, heel bijzonder. Dit geld natuurlijk voor mensen die rustig inslapen en niet voor mensen die een hartaanval krijgen oid.
    Verder las ik het allereerste berichtje van Hammy waarin staat dat iemand is overleden door palliatieve sedatie. Dat is onjuist maar word vaak aangenomen. Palliatieve sedatie is echter iemand uit comfort een tijdje rust geven, dus een morfine spuitje om een paar uurtjes even lekker verdoofd te zijn. een soort narcose dus. Wat echter vaak gebeurt bij mensen die al dicht bij het einde zijn is dat het lichaam ontspant door die verdoving en dat mensen hierdoor de kans krijgen te overlijden. Het komt dus niet door de morfine/dormicum maar door de ontspanning bij de persoon!

  • Jan schreef:

    Vanavond (donderdag) is mijn schoonvader overleden. Vanaf zondag was hij hevig in paniek. “Dit kan toch niet zo? “, zei hij huilend? De dokter heeft toen een dormicopomp aangesloten waardoor hij rustig ging slapen. Hij werd nog wel wakker, maar hij dronk niet meer. Wat is dat toch dat mensen niet meer eten of drinken? Is dat de natuur, of heeft dat een reden? Uiteindelijk is hij vredig ingeslapen.

    • Anoniem schreef:

      Mijn opa is afgelopen zaterdag overleden &’ ook rustig ingeslapen.
      Hij had een hersentumor die niet meer behandeld kon worden.
      Op het laatst at &’ dronk hij ook niet meer gewoon, omdat hij er geen behoefte aan had &’ ook omdat het niet meer ging.

  • Diny schreef:

    Wat herkenbaar wat Ton heeft geschreven. Mijn man is
    21-06-2013 overleden na een ziekbed van 22 jaar.
    Na zijn eerste zware herseninfarct zou hij naar een verpleeghuis moeten. Ik heb alle moeite moeten doen om dat tegen te houden.
    Na meerdere hersen/hart infarcten vaatoperaties en een bovenbeen amputatie merkte ik dat er iets veranderd was.
    Ik heb er met de neuroloog over gesproken en die vond dat ik te bezorg was. Hij was 16 maart jarig hij werd 70 jaar. De kinderen kwamen en ik heb toen gezegd dat ik onze 49 jarige huwelijks dag wou vieren met familie en vrienden, dat was 20 mei 2013.
    Mijn dochter vroeg of ik iets wist wat zij moest weten. Ik wist geen antwoord. Je beschermd toch je kinderen al zijn ze volwassen.
    Het een gezellige avond. ik was de enige die zag hoe mijn man in de war was. Vanaf zijn eerste infarct kon hij niet meer praten lezen of schrijven. De kinderen wisten niet beter dan dat hun vader er rustig bij zat. Ik voelde mijn erg eenzaam met mijn angst.
    Een maand later op 21 juni 2013 is mijn man overleden. Nu ik dit gelezen heb weet ik waar ik het gevoel vandaan haal de ik wist dat mijn man niet lang meer te leven had. Het waren zijn ogen zoals hier boven staat geschreven. Wat ben ik dankbaar dat ik hem zelf verzorgd heb. Nu achteraf besef ik pas hoe zwaar het was maar toen ging het vanzelf. Het is nu bijna anderhalf jaar later. Het overlijden van mijn man heb ik door goede therapie verwerkt. Natuurlijk heb ik mindere dagen en mis ik hem. Wat ik nooit heb verwerk is het overlijden van mijn 17 jarige kleindochter Suus die plotseling is overleden door een verkeersongeluk. Dat is nu bijna 8 jaar geleden.
    Dank dat ik dit eindelijk eens van mij af mocht schrijven.

  • Els Kemps van het Veer schreef:

    Mijn man is 28 mei 2015 overleden , na dat hij 10 jaar hartfalen heeft gehad. hij had een vreselijke angst voor de dood. toen zei hij ik ga me scheren, maar ik hoorde wat en ging kijken, wat ik toen zag, hij was heel zijn evenwicht kwijt. Ik zei tegen hem, hou je aan de deur vast, en dat deed hij ook, toen zei ik pak je dan vast aan het lift stoeltje.terwijl hij dat deed, zakte hij heel langzaam door zijn benen heen.De 112 kwam, die kwam naar mij toe , ik zei nog hij is toch niet….Ja zei de man van de ambulance, uw man is overleden.’heel veel verdriet, ik wist niet dat het zo””n pijn zou doen groetjes Els

  • Ank schreef:

    Wat een bijzonder stuk. Mijn moeder 89 woont nog zelfstandig met mij als mantelzorgster, eet al weken slecht, beweegt nog nauwelijks. Maar sinds een paar dagen eet ze helemaal niets meer, vanmorgen nog kwam het water er zelfs weer uit. Ze drinkt nog wel wat water maar ook niet veel. Ik ben in paniek, arts komt regelmatig langs zo een keer per week. Na het lezen van dit stuk weet ik wat er gaande is. Mijn moeder gaat sterven. Het klinkt misschien gek dat ik dat niet zag, dat de huisarts het niet zag maar alles gaat nu ineens zo snel! Nu ik dit weet komt er iets meer rust over mij. Vanmorgen zag ik voor het eerst de lege glazerige blik in haar ogen. Haar spitse neus die witter is dan normaal. Haar angst om mij geen pijn te doen ondanks haar eigen lichamelijke pijn. Morgen ochtend bel ik de huisarts en wil ik dat hij komt. Ook hij zal zien hoe ze achteruit gegaan is deze laatste dagen. Ze moet pijnstillers krijgen, mag niet meer lijden. Nu hoef ik niet meer voor haar te vechten, haar bij het leven trekken, want zo voelde ik dat de laatste paar weken. Ik mag haar laten gaan is me nu met deze zoveelste slapeloze nacht en na het lezen van dit stuk duidelijk. Het is erg jammer dat mijn moeder nooit een prater is en ik er niet achter kan komen wat er in haar omgaat. Zelfs waar ze pijn heeft kan ze niet aangeven. Heb dat echt liefdevol geprobeerd, ook dat ze mij niet sparen hoeft. Ze is altijd angstig geweest iemand overlast te bezorgen, vooral mij als haar dochter. Van middag zei ze plotseling, ik heb een hele lieve dochter. Zo bijzonder omdat ze geen uiter is. Ik hoop dat nu ik rust voel, ik die rust ook door kan geven aan haar.
    Wat een mooi stuk staat hier beschreven, bedankt!

  • Juliet schreef:

    Dank u wel voor dit artikel. Mijn schoonmoeder ligt momenteel op sterven en het geeft steun om te weten wat er kan gebeuren. Ook al maakt het het niet minder pijnlijk, het is goed als je er op voorbereid bent.

  • Timonya schreef:

    Helaas is een paar jaar Geleden mijn moeder Thuis Overleden aan Kanker.Zij kreeg Hele Zware Morfine Pleisters.Nu is Vandaag Helaas m’n Vader Overleden.Hij is Heel Mooi Vertrokken en is Nu Eindelijk bij m’n Moeder.M’n Vader heeft een Heel Sterk Slaapmiddel gehad,de Hoogste Dosis die men mocht geven.;later Na Diep te gaan Slapen en Soort Coma of eigenlijk Natuurlijke Coma.Is Zijn Beademing Gestopt/Eruit Genomen en Later binnen 3uur en 3kwatier overleden.Dit is voor Patienten ook een Hele Mooie en Prettiger Afscheid dan een andere manier.Dit was Echt Heel Plotseling en Ging Binnen nog Geen 1 1/2 dag.Omdat Niet op tijd getekent was voor de andere manier Hadden Wij als Familie gedaan wat Onze Vader Het Liefste wilde.Wel Nu Echt Verschikkelijk Moeilijk en Wel Echt het Beste voor Hem.Hij Wilde Absoluut Niet Verder dan dit punt en hebben Gedaan wat Hij het Liefst wilde.Eigenlijk was het voor m’n Vader al te Lang,uin Overleg met Artsen/Specialisten hebben Wij als Familie gedaan wat Hij wilde en op de Beste manier.Anders had het nog langer geduurt.Dit Wilde Hij Nogmaals Absoluut Niet.Ook Familieleden Buiten ons Gezin zeiden Het is Genoeg Geweest voor hem.Dus Zo Comfortabel mogelijk voor hem Gemaakt dat Hij Heel Rustig is Ingeslapen.Dit ging Nomaals Vreselijk Snel.

  • Rin schreef:

    Het idee dat mijn vader (in soort slaap door Doricum en Morfine) mij wellicht toch nog heeft mogen horen, is een mooie gedachte. Bedankt voor de uitleg en ik hoop dat dit bij hem ook zo was.
    Hij was zo warm en moest zo hard werken voor zijn ademhaling. Ineens ging hij fronsen.
    De dood is niet eng, de manier waarop men gaat, vind ik wel beangstigend. Nu ik dit gelezen heb, en ook de reacties begrijp ik dat dit “normaal” is.
    Dank u. Het helpt mij ergens wel om dit te begrijpen.

  • zoon schreef:

    Zeer goede beschrijving. Kan ik nu uit ervaring vertellen Als ik dit schrijf is mijn vader vermoedelijk in zijn laatste uurtjes. Het heeft me goed geholpen om te weten wat er aan de hand is Het zien gebeuren is de meest heftige ervaring in mijn leven. Wat een onvoorstelbaar gevecht moest mijn vader voeren {kanker). Als je gezond bent denk je ik laat het niet zover komen, maar als het zover is dan geeft menigeen niet op. Zo ook mijn lieve vader, hopelijk is het snel voorbij

  • wim schoenmaekers uit Heerlen schreef:

    Mijn echtgenote is na negen operaties binnen 23 maanden overleden op 18 maart 2015. Heb het niet zien aankomen. Nu ben ik met spoed naar mijn dochter geroepen in verband met de inleiding van haar sterven. Uit uw informatie heb ik veel kunnen leren en put daar kracht uit. Ik zal ze zoveel mogelijk aaien en tegen haar spreken ondanks zij mij niet ziet wel maar hoort. Het klinkt misschien cru maar de dood is voor velen een verlossing. Ik zal bovengenoemde vrouw en dochter missen maar zij blijven voor mij eeuwig voortbestaan.

  • Tessi schreef:

    Mijn vader is 90 en heeft terminale prostaatkanker. Werd twee jaar vastgesteld. Twee jaar lang al een lijdensweg. De uitzaaiingen in zijn botten zorgen voor heel veel pijn. Hij is ook steeds misselijk. De twee laatste weken is hij heel erg achteruit gegaan. Hij heeft constant pijn, verdraagt zijn medicijnen niet die zijn hartslag naar 120 doen gaan, die ervoor zorgen dat hij kreunend in bed ligt met hoofd in de handen omdat hij steeds een hevig kloppend gevoel heeft in z’n hoofd. Hij eet nog amper is steeds heel moe. Kan nog amper stappen, heeft heel vaak trillende handen en benen. Maar hij is ook agressief op bepaalde momenten, wil geen hulp van buitenaf, al wat wij ( zijn kinderen doen, vindt hij niet goed, of het nu over koken gaat of kuisen of medicijnen geven ) Zelf kan hij niets meer. Hij wont nog samen met onze mama, zij is 87. Heeft ook een terminale kanker, maar heeft er voor gekozen geen medicijnen te nemen? Momenteel is ze ook nier ziek en heeft ze weinig pijn. Het is een lieve rustige vrouw. Mijn vader is boos op haar dat hij kanker heeft, dat hij pijn heeft en hij s nachts amper kan slapen. Hij maakt haar dan steeds wakker, hij slaagt met zijn vuist tegen haar rug soms 10 min lang om haar te zeggen dat hij pijn heeft en niet kan slapen, dat zij ook niet mag slapen. Hij is boos op haar dat hij wss voor haar zal overlijden, al is niets minder waar. Niemand weet wanneer een mens ons verlaat op zo’n leeftijd met een terminale kanker. Wij weten niet meer wat doen, als wij niet instemmen met wat hij wil en zegt gooit hij ons buiten. Maar onze mama is er ook nog. Waarom is hij zo boos op zijn vrouw dat hij en niet zij ziek is. Waarom is hij zo boos op zijn vrouw dat hij zoveel pijn heeft zo misselijk is en zij niet. Waarom Waarom vernederd hij ( zijn kinderen zo ) Ik heb de indruk dat hij niet lang meer gaat leven al zie ik niets van deze symptomen. Wel dat hij op 14 dagen tijd, amper eet, veel in bed ligt, veel pijn heeft, niets meer kan. Hij praat niet veel, maar als hij praat is het om te zeggen dat hij pijn heeft en dat wij niets goed doen enz enz op sommige momenten denk ik dat hij op het einde is, en als ik hem dan zo hoor denk ik dat weer niet. Heet moeilijk, heel zwaar, heel frustrerend en pijnlijk.

    • Anoniem schreef:

      Dit proces maak ik nu al 10 maanden mee..
      Mijn man heeft al 4x echt heel slecht gelegen, dat zelfs de artsen hem nog enkele uren gaven.. maar hij kwam steeds weer bij..
      Af en toe fietst hij nog (alsof er niets aan de hand is), ander moment slaapt hij alleen maar, eet en drinkt dan niets..
      Is erg agressief naar mij en de kinderen, en kwetst behoorlijk.
      Maar kan ook ‘mooi weer’ spelen naar anderen toe.
      Dit is echt zo slopend.
      Slapen doe ik al maanden vrijwel niet meer. Hij loopt naar boven en maakt mij dan wakker.. om vervolgens naar beneden te gaan en zelf wel te gaan slapen..

      Hij draagt al weken een hele vieze/nare geur met zich mee (word er misselijk bij, tot kokhalsend toe).

      Na 10 maanden vol ellende en steeds meer alleen ervoor komen te staan, is het tijd voor een beetje rust.. kunnen de kinderen naar de basisschool in alle rust, en niet op hun tenen hoeven te lopen want hun papa word anders onverwachts boos.

      Nee, helaas word er over langzame, terminale fase(s) weinig vermeld..
      Enkel de laatste hooguit 2 weken..
      Maar niet een proces wat al maanden (soms langer dan een jaar) duren

  • AvG schreef:

    Afgelopen avond mijn vader zien sterven en bijna alle symptomen hier besproken kwamen in 2 en een halve dag voorbij. Hij werd ziek en heeft zeer snel en in vredige rust het aardse leven achter zich gelaten.
    Toch blijf ik dit moment al deze hele nacht voor me zien, en ben nu ruim 26 uur wakker maar durf niet te slapen om dit niet nogmaals te hoeven zien. Ben er wel blij mee dat ik er was voor hem tot het eind.

  • Anoniem graag. schreef:

    Dit heb ik ook allemaal meegemaakt met mijn vader en zo is het ook bij hem gebeurd reutelen en op het laatste soms een halfe minuut wachten eer hij terug in ademde. Het laatste was ahhh en het was gedaan. Ik heb hier een doodsangst opgedaan en telkens ik er aan denk ben ik bang dat het ook mij gaat overkomen ik heb toch zo bang en weet niet waar ik terecht kan.

  • tommebee schreef:

    In deze beschrijving vind ik volledig wat ik vandaag bij mijn moeder heb meegemaakt.
    heftige momenten, een vreemde en indringende ervaring en uiteindelijk vredig vertrokken…

  • marie schreef:

    Waarom kom ik op deze site? Mijn moeder is 91 en leeft nog. Het gaat haar nog vrij goed, ook al zie ik dat ze kracht verliest. Fysieke kracht. Ik ben blij dit gelezen te hebben, geeft me een gevoel van niet alleen te zijn, een gevoel dat ik heb omdat ik mijn heel leven met mijn moeder alleen ben geweest, ik bedoel vader overleden als ik 4 jaar was, en geen broers of zussen. De vraag die ik me soms stel: mijn moeder heeft vorig jaar nog een nieuwe pacemaker gekregen, en achteraf had ik er geen zo goed gevoel bij. Raar misschien, want zo kan ze langer leven. Maar er is ook een andere zijde: wat als haar lichaam verzwakt en ze zou willen sterven, maar kan niet omwille van de pacemaker. Lijkt me geen fijn gevoel te zijn dan. Deze gedachte komt soms, maar kan ik toch ook weer laten zijn, omdat ik denk : ik zie wel als het zover is, wat er moet gedaan worden.
    Ben toch blij reacties te hebben gelezen ivm sterven . dit geeft me toch steun. Dank jullie!!

  • Oudste zoon schreef:

    Een paar dagen geleden mijn moeder (88) ook zien sterven in het ziekenhuis. Mijn vader en ik kwamen net op de goede tijd binnenlopen voor het bezoekuur, toen er enkele doktoren bij haar stonden, Die vertelde ons, gelukkig zijn jullie er want wij geven haar nog enkele minuten. Al luisterend door zijn stethoscoop zei een van de dokteren heel zacht tegen mij: “Daar gaat ze”. En inderdaad, een tiental seconden was er geen beweging meer te zien, ook niets meer op de beademings apparatuur. Omdat ik toch best wel, en dat is erg zacht uitgedrukt, onder de indruk ben van hetgeen ik daar gezien heb. Heb ik op internet opgezocht of ik iets kon vinden of er mensen zijn die hetzelfde gezien hebben. Toen kwam ik deze site tegen. kreeg kippenvel van het lezen van die 12 vermelde signalen die op deze website staan vermeld, Alleen de nummers 6 en 11 had ze niet. De andere 10 klopten perfect. Het geeft mij ook veel steun om die andere reacties te lezen,
    nu weet ik dat ik niet de enige ben die zoiets heeft gezien. Toen nog een kort gesprekje gehad met de betreffende arts, Ik vertelde hem dat ik heel erg blij was dat hij het mij aankondigde enkele ogenblikken ervoor, waardoor ik haar heel vredig heb zien weg zakken. Hoewel ik dat beeld waarschijnlijk nooit meer uit mijn gedachte krijg, ben ik toch blij dat ik dat bewust gezien heb.
    Een ZEEEEEER nuttige website.

  • Alette Nanda schreef:

    Mijn opa is 13 jaar geleden overleden. Hij zei altijd dat hij niet een Lang ziekbed Wilde. Dat was zijn angst. Hij is op een Nacht niet lekker geworden en naar woonkamer gegaan en toen hartaanval gehad en overleden. Mijn Oma was erbij en heeft ambulance gebeld. De ambulance personeel was heel vriendelijk en dat gaf Veel steun aan Mijn Oma.
    Zelf Ben ik blij dat Mijn opa begraven is want begraven is beter Dan cremeren. De Ziel heeft tijd nodig on weg te komen bij het lichaam en dat krijgt de Ziel bij begraven. Hartelijke groeten Nanda

  • Jose schreef:

    Gezegend zijn zij die zonder lijden kunnen heengaan, gezegend zijn zij die alles overleven tot het niet meer kan, maar zijn wij ook gezegend wanneer je een dierbare al 4 of vijf keer hebt moeten opgeven ,en elke keer tegen de natuur in wonderbaarlijk de persoon tegen alle logica in niet komt te overlijden. Uiteindelijk sterft niet de patiënt maar de nabestaande beetje bij beetje en daar wordt weinig aandacht aan gegeven.
    De dood heeft iets sereens maar het leven is toch mooier,de dood in het leven is daarom een mooi sereen deel van de afsluiting van dit leven.

  • Liefhebbende dochter schreef:

    Het klopt precies. Mijn moeder is afgelopen maandag 26/06/2017 overleden en ik heb zoveel aan jullie gegevens gehad. Palliatieve sedatie is toegepast zondag nacht. Om 11.00 uur ingeslapen en om 18.50 uur overleden. Gisteren 29e gecremeerd. Ik wil jullie danken voor dit onderwerp want ik heb er “alles” aan gehad. ⚘

Reageer

Gebruik onderstaand formulier om te reageren op dit artikel of andere reactie. Velden met een zijn verplicht

Controle vraag *