De midlife crisis bij mannen en vrouwen

Psyche 11 mei 2015 54 Reacties
man in sportauto

Je bent 45 en hebt het allemaal: een huis, kind, fijne partner en goede baan. En ineens sta je stil en besef je dat het leven aan je voorbij gevlogen is. Al je dromen van vroeger heb je niet waargemaakt en nu zit je vast in dit leven. Je voelt je verstikt, alsof je geen kant op kunt. Dit kan het begin zijn van een midlife crisis. Je bent niet de eerste die dit overkomt. Zo’n 25% van alle Nederlanders krijgt er mee te maken. Snappen wat er gaande is, kan een deel van het leed bij de door midlife crisis getroffen persoon en zijn omgeving verzachten. Dokterdokter legt daarom uit hoe je midlife crisis symptomen kan herkennen, hoe je een midlife crisis kan doorkomen, en hoe je een midlife crisis kan voorkomen.

Wat is een midlife crisis?

Het leven van de mens kan opgedeeld worden in verschillende fases. Zo heb je die van baby, peuter, kind, puber en volwassene gevolgd door een midlife fase om te eindigen in senior. Een midlife crisis wordt voornamelijk geassocieerd met de egoïstische man die vreemdgaat, er vandoor gaat met een jongere vrouw, een nieuwe auto koopt en hernieuwde aandacht voor het uiterlijk heeft. Vrouwen kunnen echter net zo goed in een midlifecrisis komen. De midlife fase vindt ongeveer plaats tussen je 30ste en 60ste jaar. Iedere levensfase gaat gepaard met veranderingen en veranderingen confronteren de mens met hun identiteit. Zo ook de midlife fase. Een midlife fase is dus gewoon een levensfase van de mens, maar of het een crisisfase wordt verschilt per persoon. Onderzoek van Nature onder primaten, heeft aangetoond dat de midlife crisis ook een biologische basis heeft: waarschijnlijk is het een uiting van hormoonlevel veranderingen. Het is een periode waarin mensen zich veelvuldig met de volgende vragen bezighouden:

  • Wie ben ik?
  • Wat is nu echt belangrijk?
  • Wat maakt mij nu echt gelukkig?
  • Heb ik mijn doelen wel verwezenlijkt?
  • Is dit het nu?

Je maakt een balans op van je leven. Dit tezamen met het besef dat het leven eindig is en al voor de helft voorbij, kan een behoorlijke shock teweeg brengen. Met name als je tot het besef komt dat je niet de persoon bent die je had willen worden. Dat de doelen die je jezelf stelde toen je jonger was, niet hebt volbracht. De nummers ‘Als het vuur gedoofd is’ en de opvolger daarvan ‘’Het regent zonnestralen’’ van de band Acda en de Munnik zijn dé herkenningsliederen van iedere man of vrouw die tot deze nare ontdekking komt. Een midlife crisis heeft vaak te maken met de kloof van wat je zou willen zijn (in het leven en als mens) en wat en wie je werkelijk bent en kan zo’’n twee tot tien jaar duren.

Mannen versus vrouwen

Een midlife crisis komt niet alleen bij mannen voor. Ook vrouwen kunnen er last van krijgen. Alleen de aanleiding tot de crisis verschilt. Volgens life coach Patrick Schriel kan bij mannen een verminderd libido en de neiging om daarvoor te compenseren, de aanleiding vormen voor een midlife crisis. De klassieke voorbeelden zijn mannen die ineens gaan flirten, vreemdgaan en een relatie aangaan met een veel jongere vrouw.

Bij vrouwen speelt de (naderende) overgang en geen kinderen meer kunnen krijgen een grote rol. Ook, wanneer de kinderen het huis uit zijn en ze op zoek moeten naar een nieuw doel, kan een aanleiding zijn voor een midlife crisis. Maar, schrijft Schier op zijn website, de kans op een midlife crisis is het grootst als mensen (mannen en vrouwen) vast zitten in hun werk of in hun relatie.

Midlife crisis symptomen

Een midlifecrisis gaat gepaard met perioden van onrust, onvrede en een drang om veranderingen door te voeren in vaste patronen van werk, relatie en levensstijl. Veel voorkomende symptomen zijn:

  • Het ontwikkelen van een nieuw levensdoel
  • Heimwee naar vroeger
  • Hernieuwde aandacht aan verschijning en uiterlijk
  • Het nemen van ondoordachte beslissingen of riskante beleggingen en investeringen
  • Aanschaffen van kostbare dingen (bijvoorbeeld een sportauto, sieraden of een boot)
  • De behoefte om je af te zonderen of anderen, bijvoorbeeld vroegere vrienden, juist op te zoeken
  • Ineens elke avond van huis zijn
  • Nadenken over emigreren of plotseling een verre reis maken
  • Je heil zoeken bij spirituele stromingen of sekten
  • Toevlucht zoeken tot gevaarlijke activiteiten, alcohol, drugs of pillen om het gevoel van zinloosheid te verdrijven
  • Een intense behoefte om die lang gekoesterde droom nu eindelijk te gaan verwezenlijken

Ontwrichting

Hoe heftig een midlife crisis is, verschilt per persoon. Van een milde vorm hebben veel mensen vaak niet eens door dat ze in een midlife crisis zitten. Maar een heftige midlife crisis kan ontwrichtende gevolgen hebben voor zowel de getroffen persoon zelf als zijn omgeving. Hij of zij kan het gevoel hebben dat het nu of nooit is. Alles eruit halen wat er nog in zit, zonder over de gevolgen of de gevoelens van anderen nadenken. Tevens komt het vaak voor dat de persoon in de midlife crisis zijn omgeving verwijt dat hij niet alles uit het leven heeft gehaald zonder bij zichzelf te rade gaan.

Een heftige midlifecrisis zet bestaande relaties onder druk, verhoogt het risico tot onomkeerbare en foute besluiten, en creëert het risico van financiële en emotionele schade. Een midlife crisis kan ook gepaard gaan met een depressie.

Midlife crisis doorkomen

Een midlife crisis lijkt een nare periode, maar het kan een noodzakelijke fase zijn waar je een hoop van kunt leren. Net als iedere identiteitscrisis zul je er door heen moeten. Probeer tijdig de signalen te herkennen, zodat je snapt wat je doormaakt. Hoe moeilijk het op dat moment ook lijkt, is het belangrijk om met je omgeving te blijven communiceren. Door je volledig af te sluiten, neemt het risico op ondoordachte, destructieve beslissingen vaak toe. Verder is het erg belangrijk om een positieve insteek te houden. Op deze manier kun je een midlife crisis gebruiken om op zoek te gaan naar de dingen die echt belangrijk voor je zijn. Stuur bij en voer veranderingen door die voor jou leiden tot meer zingeving van je bestaan. Kom je er zelf niet uit, dan is het wellicht verstandig om hulp te zoeken.

Midlife crisis voorkomen

De kans op een midlife crisis volledig uitsluiten, is lastig. Wat je wel kunt doen om het risico te verkleinen is gedurende je leven af en toe stil te staan en jezelf kritische vragen stellen. Ben ik gelukkig met mijn partner? Geeft mijn werk voldoening? Zijn er nog doelen die ik wil halen? Probeer tijdig bij te sturen, zodat je niet op je 50ste ineens lamgeslagen beseft dat je het leven aan je voorbij gevlogen is en je niet de persoon bent die je zou willen zijn.

Auteur: Franka van Arendonk
Bronnen: Patrick Schriel, Mens en Samenleving, WebMD, Nature

54 Reacties

  • nel48 schreef:

    Als je man in een midlife crisis komt, is dat vreselijk. In ons geval in ieder geval. Van de één op andere dag verweet hij mij dat zijn hele leven naar de knoppen was. Hij maakte zichzelf echt belachelijk, ging in veel moderne kleren met jonge vrouwen flirten. Ineens luisterde hij naar van die takkeherriemuziek. Er viel niet met hem te praten. Toen de storm een beetje kalmeerde kwam hij in een depressie en is er nooit uitgekomen. We zijn nu een jaar uit elkaar. Als mijn kinderen (12 en 15) bij hem langsgaan, heeftie nauwelijks aandacht voor ze. Ik ben toch een vrouw en ga allerlei oorzaken bij mezelf zoeken. Maar inmiddels ben ik wel op een punt dat ik denk: het was zijn eigen verantwoordelijkheid. Als hij alles anders had gewild, had hij dat eerder aan moten geven. Ik kan niet in zijn hoofd kijken. Maar het blijft moeilijk.

  • mark schreef:

    Ik lachte altijd om die mannen die zich ineens wilden bewijzen en naar de sportschool gingen en wilden laten zien ‘dat ze HET nog steeds hadden’. Tot ik zelf 50 werd en ik daar in de sportschool stond en een motor had gekocht. Ik kan er nu wel om lachen en heb de periode aangegrepen om een paar dingen in mijn leven te veranderen. Maar mijn vrouw wist soms niet hoe ze er mee om moest gaan. Ineens wilde ik weer naar cafés, van huis zijn. Zij had dat helemaal niet. Gelukkig zijn we er samen uitgekomen. Ik ben blij dat ik toen niet in een bevlieging mijn vrouw aan de kant heb gezet. Dan was ik nu een heel depressieve man geweest.

  • Globetrotter schreef:

    Hebben totaal geen tijd om toe te geven aan de ML crisis. Veel te druk met alles en nog wat,-genieten nu van een pensioen, allebei 40 jaren en meer gewerkt,we maken lange reizen naar de zon, en blijven dan maanden weg.Onze kinderen zijn volwassen, afgestudeerd en wonen in het buitenland. Ons motto is: pluk de dag!
    ps. Hebben een eenvoudig sober ingericht huurhuis, geen behoefte aan luxe artikelen!

  • oneliner schreef:

    Als de rook om je hoofd is verdwenen, moet je ook je kopkleppen af doen!

  • Nellie schreef:

    Mijn man zit er 100% ook in, 10 weken geleden dacht ik dat wij het perfecte huwelijk hadden kwam hij opeens dat hij even alleen op vakantie ging en vertelde om na te denken over ons. Kwam terug en zag geen sexuele uitdageningen meer met mij hij wilden alles zeker een keer in zijn leven meegemaakt te hebben want hij is heel bang om oud te worden. Hij vindt het wel heel vervellend om mij verdriet te doen want hij houd toch nog wel van mij maar de lust trekt harder aan hem. En hoe ik mij voel, ik voel mij als een stuk oud vuil die haar werk heeft gedaan en nu bij het grof vuil wordt gezet.

  • Sint schreef:

    Mijn ex zit nu in een ml crisis alleen wil hij daar absoluut niet aan toe geven. Niks deugde in onze relatie of ons gezin.we passen niet bij elkaar zegt hij(als dat zo was hadden we niet zolang bij elkaar gebleven en niet met een kind begonnen toch?) hij bracht alleen nog maar negatieviteit mee naar huis en had woedeaanvallen, er viel absoluut niet mee te communiceren en het lag allemaal aan mij. Ondertussen heeft hij mijn zelfvertrouwen in de grond getrapt en als ik wat genegenheid zocht werdt ik keihard afgewezen! Hij gaat nu hij op zichzelf woont gelijk weer een nieuwe relatie aan met een veel jongere kleuter. Terwijl mijn wereld en die van ons kind finaal is ingestort! Ik hoop dat hij zichzelf goed tegenkomt en zijn leven ook is verpest!

  • freelove schreef:

    sommige vrouwen willen gewoon niet inzien dat hun mannen gewoon op ze zijn uitgekeken, de sleur en het gezeur logisch dat de man uiteindelijk het lef heeft zich los te worstelen van het claim gedrag van hun parner. en geeft toe een jong blaadje smaakt nog altijd beter dan een zuur pruim. Mannen ga zo lekker door met leven zonder schuldgevoelens. geniet van het leven..

    een vrouw zonder midlife crisis maar met gezond verstand.

    • Me schreef:

      @ freelove: het gaat niet om de sticker die we plakken, maar om het gedrag. Midlife of niet, sommig gedrag is inacceptabel. Uitgekeken zijn op je partner kan begrijpelijk zijn, iemand daarna volledig voorliegen, manipuleren en bedreigen niet. Deze personen laten een spoor van vernieling achter waar helaas ook heel vaak kinderen bij betrokken zijn. En voor vreemdgaan kan ik geen enkel excuus bedenken, ben een vent of een vrouw met ballen en verbreek eerst je bestaande relatie op een normale manier. En oh ja, als je degene bent die weggaat, foeter dan ook niet de ander uit voor alles wat los en vast zit en al helemaal niet in het bijzijn van je kinderen. Je kunt hierover pas meepraten als je zelf ondervindt hoe het is om te dealen met dit soort gedrag.

      • Anoniem schreef:

        Eindelijk een uitspraak waar ik me achter kan scharen, inmiddels mijn leven naar de ……….. Een gezin stuk en nooit meer waar ik voor stond in het leven, samen en als uitbreidend gezin het allemaal mogen beleven. Nooit meer zal mijn levensdroom uitkomen en dat neem ik haar elke dag kwalijk.

        • Anoniem schreef:

          Ook helemaal mee eens, alles wat je met elkaar hebt opgebouwd, kapot gemaakt door een vrouw die zonodig op mooie mannen kickt voor de sex, en jij wordt plotseling gezien waarbij t nooit geweldig was in bed. Idd aan de kant gezet, en 2 lieve zonen verdrietig en ellendig gemaakt.
          Anoniem

    • Gonda schreef:

      Helemaal mee eens..

  • Klavertje 4 schreef:

    Midlife crisis 01 fijne vrouw bent u en dan durft u nog te zeggen dat u gezond verstand hebt???? We worden allemaal ouder ook die mannen en hoe zo zijn alle vrouwen dan ineens zuurpruimen??? U heeft er blijkbaar geen moeite mee als u man ook door zo’n (zogenaamd) jong blaadje van u wordt weg gehaald dmv opgeilen? Wat mannen en vrouwen doen door hun gezin hiervoor in de steek te laten. Er wordt zoveel kapot gemaakt ten koste van hun eigen genieten!!! Egoisten heten dit soort mensen en genieten van het leven ten koste van andere levens. Bah wat een walgelijke benadering van u.

  • jan schreef:

    Midlife crisis krijgt iemand die altijd alles heeft gehad. Mensen die niet dankbaar zijn voor wat ze hebben.
    Een mietje die nooit iets tekort heeft gehad. Ouders van deze mensen zijn ook zoals zijn crost, egoïstische mensen die alleen zichzelf belangrijk vinden. Deze mensen krijgen een ML. Als je je hele leven de makkelijkste weg heeft gekozen en je alles vanzelfsprekend ziet dan ben je iemand die een MC kan hebben.
    Er komt een moment dat het niet goed gaat en dan wil deze persoon vluchten van de realiteit en aan iedereen de schuld geven.
    Een loser, is een betere wordt voor. Je maak je leven kapot en ook van mensen die je lief hebben.
    Gellukkig “karma is a bitch” ze vallen als hard als ze vliegen maar dan is te laat.
    Je krijgt nooit terug wat je had, je krijgt nooit iets beters, misschieen iets anders maar nooit alles wat je had.
    En die mensen die naast je stonden die zijn helemaal vooruit gegaan. Ze dachten dat ze je nodig hadden maar dat was niet zo. Door je eigen stommiteit heb je zijn levens zo veel verbeterd en ze vinden snel iemand die ze verdienen.
    En je zit lekker alleen in je eigen verdriet, zonder je kinderen met een vrouw of een man die hetzelefde was als de vorige maar die nog jong is en nog een MC moet krijgen.
    En dat hebt deze persoon met de MC helemaal verdient. Ik kan alleen maar om lachen, het komt goed voor de gene die geen MC hebt. Gelooft mij het komt echt goed!

  • Syl schreef:

    Ik ben een vrouw en volgens mij heb ik een MC. Ik heb alles en vindt helemaal niks meer leuk. Het is vreselijk. Overigens is het niet zo dat ik in hippe auto’s wil rijden of een jongere kerel wil. Wat mannen betreft hoef ik niet zo nodig buiten de deur te eten. Maar toch. De gedachte dat ik nog jaren zo moet doorgaan met dit leven benauwd me. En natuurlijk zijn er mensen die zeggen: zeg je baan op, doe dit, doe dat, etc. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Ik doe genoeg ‘leuke’ dingen maar ik geniet er niet meer van.

    • Silent schreef:

      Syl .. sterkte!

    • wela schreef:

      Mijn vriendin zit er ook in. En als partner zie ik haar verdriet. En inderdaad alles hebben we. Vier kinderen en een mooi boerderij. Ik ben altijd thuis en ben er zeven dagen in de week voor de kinderen.
      Ze heeft mC. En wat maakt het uit. Als ze kanker had, dan stond ik ook aan haar bed om haar te steunen. Dus waarom nu niet. Het is alleen dat kun mobiel dat het zo lastig maakt. Je kunt niks want via dat medium dringen zich allerlei mannen in ons leven en ergste is dat ze die stiekem opzoekt met een bepaalde drang. Dat doet mij pijn. Dankzij een goede boekhouder heb ik wel het een en ander geregeld voor het geval ik morgen er niet meer ben. Dan kan zij verder met de kinderen en kan een derde niet aan het geld. Verder zijn er dan twee mensen die hierop toezien.
      Zorg dat je er voor klaar bent. Dat geeft je als partner van MC, rust.

  • Loes schreef:

    Ik heb het allemaal meegemaakt en ben alles kwijt. Mijn man veranderde langzaam. Ik ben een zeer ruimdenkend mens en sta open voor heel veel dingen, maar er veranderd iets in het hoofd van iemand met een midlife crisis en die persoon is echt niet meer te bereiken. Vooral het liegen en verdraaien is een verschrikkelijk iets. 180 graden omgedraaid. Ziet zijn kind amper en als hij hem ziet dan is het om te showen hoe goed hij het wel niet doet als vader. De verantwoordelijkheid is ver te zoeken. Ik woon nu ook met mijn zoon bij mijn ouders, omdat bij hem de interesse totaal weg is. Uiteindelijk red ik me wel, maar alles wat we opgebouwd hebben was binnen een half jaar weg. Hij heeft op dit moment meer schoenen dan ik heb en heeft zijn haar geverfd, gebruikt drugs en leeft het snelle leven. Hij heeft hetzelfde meegemaakt in zijn jeugd en hij heeft daar altijd veel verdriet over gehad en toch wordt de cirkel niet doorbroken. Iedereen die zegt dat een Midlife crisis niet bestaat is gek. Het gaat om afstoten wat je allemaal had en diegene moet een complete vrijheid voelen. Pas als die persoon merkt dat het hem of haar niet het geluk brengt wat ze voor ogen hadden, dan keren ze weer op aarde terug. Ze moeten toch eerst van zichzelf kunnen houden, voordat ze van een ander kunnen houden. Alleen ga ik daar niet op zitten wachten. Ik vind mezelf te waardevol en zo ook mijn zoon. Uiteindelijk zal hij niks overhouden. Een normale scheiding zorgt ervoor dat je nog iets probeert te redden van wat er al die jaren was. Ik had geen moeite gehad met dat ene groene blaadje, omdat ik weet wat ik waard ben en wat ik had. Ik had het daar niet voor opgegeven, maar juist voor gevochten, omdat er nou eenmaal al zoveel jaren een liefdevolle band was. Het probleem ligt bij hem en geloof me, ik ben altijd een goed verzorgde vrouw geweest en zelfs intiem was alles nog goed en ben zeer zeker een heel realistisch mens. Hij kan het niet aan. Laat hem maar rennen, dan ruim ik de troep wel op en zorg ervoor dat mijn zoon in een liefdevol gezin terecht komt. Als hij toch niet kan bouwen op zijn vader, dan houdt het voor papa uiteindelijk op. Dat is de keerzijde van het afstoten, de moeder van je kind zwart maken en haar het financieel onmogelijk maken. Ik kan er alleen maar voor zorgen dat ik ons kind zoveel mogelijk bescherm, hem alle liefde geef en help met alle problemen die papa nu wegwuift.

  • Rowena schreef:

    Hallo mede lotgenoten,
    Het zelfde laken een pak als bovenstaande en ook geprobeerd al het mogelijke te doen om er samen (als gezin) met hem door te komen. Maar als er een derde in het spel komt dan houdt het definitief op. Inderdaad hij doorloopt letterlijk de MC met al zijn symptomen tot het financiële aan toe. Gelukkig heb ik me normen/waarden en respect voor me zelf behouden. Gelukkig heb ik me uit de vooruitzichten van werkeloosheid (dreigend ontslag) kunnen houden. Hem de deur gewezen en hij heeft een nieuw huis met nieuwe liefde in de straat. De bedoeling van zijn kant was dat ik zou vertrekken met studerende zoon. Ik heb een advocaat ingeschakeld i.v.m. het koophuis, wat uiteindelijk ook wordt tegengehouden door hem. Zit nu al meer dan 2 jaar in deze situatie met haat en nijd naar ons toe en heb de beslissing genomen om de stap naar de rechtbank te maken. Ben op zoek naar een andere woning. En weet dat ik huur en de helft van de hypotheek moet ophoesten. Maar ik weet dat die beslissing genomen moet worden om enigszins een normaal leven op te bouwen met mijn thuiswonende zoon. Neemt niet weg dat ik en mijn zoon het zeer moeilijk hebben op emotioneel vlak. Maar niks doen en afwachten is geen optie. Iedereen mag zijn eigen leven leiden maar wel met respect, normen en waarden voor zijn of haar gezinsleden. Ik beslis uiteindelijk zelf wat ik wil en niet deze 2 idioten. Had ik eerst 1 blok aan mijn been nu zijn het er 2. Ik ontdoe met nu van 2 misselijk makende zelfingenomen personen. Reactie van Freelove blijkt het tegenovergestelde te zijn van wat je hier leest. Of het is een alleenstaande (happy single) die er op lost leeft of een hulpje van MC-er de zogenaamde Soulmate. Die mede helpt een gezin naar de klote te brengen, om er zelf beter van te worden. Maar alles lost zich vanzelf op, het heeft alleen maar tijd nodig. Stap voor stap en niet zoals hun met zevenmijlslaarzen en een te grote aangetrokken broek.

  • Patje schreef:

    Zit er midden in vrees ik…pfff ik ben kwaad op alles en nog wat….krijg voor niks woedeaanvallen ,echt triest …ik weet het niemeer !

    • fair lady schreef:

      Patje, blijven praten!! En als je een relatie hebt, duik aub niet in een andere relatie. Je maakt dan alles kapot wat je lief is, en je bereikt er niet mee wat je nodig hebt! Een MLC is een identiteitscrisis en heeft niks met je relatie te maken. Geef aan je partner aan hoe je je voelt, blijf vooral communiceren!! En als je partner je niet begrijpt, zoek dan hulp bij een deskundig iemand!! Zoek geen soulmate, want daar kom je niet verder mee! Je moet er zelf door heen, met jezelf in het reine komen. Leer weer van jezelf te houden, dan wordt je vanzelf weer gelukkig en kun je weer verder. Dat heeft veel tijd nodig, maar geef niet op! Veel sterkte en succes!

  • fair lady schreef:

    Patje, blijven praten!! En als je een relatie hebt, duik aub niet in een andere relatie. Je maakt dan alles kapot wat je lief is, en je bereikt er niet mee wat je nodig hebt! Een MLC is een identiteitscrisis en heeft niks met je relatie te maken. Geef aan je partner aan hoe je je voelt, blijf vooral communiceren!! En als je partner je niet begrijpt, zoek dan hulp bij een deskundig iemand!! Zoek geen soulmate, want daar kom je niet verder mee! Je moet er zelf door heen, met jezelf in het reine komen. Leer weer van jezelf te houden, dan wordt je vanzelf weer gelukkig en kun je weer verder. Dat heeft veel tijd nodig, maar geef niet op!
    Veel sterkte en succes!

  • Frans schreef:

    Ik lees hier maar weinig over oplossingen. Is het zinvol om een soort ‘sabbatical’ op te nemen als man in een MC om het gevoel van verstikking te verminderen en weer normaal in rust te kunnen nadenken en misschien juist wel met andere vrouwen daten om te leren waarderen wat je nu in je relatie hebt? Ik denk nu ook wel eens: wat als ik morgen ernstig ziek wordt? Wat heb ik dan voor leven om op terug te kijken? Veel te weinig.

  • Frans schreef:

    Aanvulling:
    Dus bijv. een jaar apart gaan wonen?

  • henk schreef:

    hallo.
    Ben een man van 44 en mijn vrouw ondertussen in scheiding heeft mijn te kennen gegeven dat ze al een paar jaar niets meer voor me voelt.
    Ze is nu 42 en wil weer gelukkig zijn heeft een nieuwe vriend van 50.
    Kent ze al een paar jaar via werk en gaat ook scheiden.
    Gevalletje mlc lijkt me.
    Volgens haar zijn ze pas 4 maanden echt verliefd maar gaan nu wel samenwonen.
    Ik heb gevraagd waarom ze niet eerder met mij erover wilde praten wilde ze niet meer volgens haar.
    Zou de nieuwe relatie een kans van slagen hebben volgens mij niet.
    maar valt niet mee te praten is hopeloos verliefd en gelukkig zegt ze.
    Ik twijfel of ik haar als zij wil nog een kans wil en moet geven?

    • Edic schreef:

      En Henk,
      Hoe is het afgelopen?
      Ikzelf zit nu in de situatie, dat mijn droomvrouw verdwaald is, in een 49 jarige man! En ook opeens was niets meer goed aan ons…..
      En ook zij zegt: Het gaat heel goed……
      Maar wat een puinhoop laat ze achter, wat heeft ze veel kapot gemaakt….
      Ik houd nog zoveel van haar, was benieuwd hoe het bij jou is afgelopen Henk!
      Groetjes, Edic

      • Andre schreef:

        Hoi edic
        .hier ook het zelfde mijn vrouw van 44 ook de weg kwijt na overlijden tante van haar voor 3 jaar terug ,tante was 2 maand voor het gedonder overleden ,dit heeft ze meegemaakt dit was de kick off van de mlc , is dit alles in het leven ik wil er wat van maken kreeg ik te horen,ging opeens na sauna zonnebank met een vriendin waar ze normaal niks van moeste hebben,maar het ging van kwaad naar erger woede aanvallen andere kerels , in april 2016 nog weer geprobeerd tot februari 2017 daarna weg …naar haar moeder.. en riep ik heb het wel gezien..hou niet meer van jou we hadden nooit moeten trouwen en wil nooit geen kerel weer ( na 27 jaar samen zijn), en ja hoor daar was hij de soulmate op 2e paasdag
        Wat is een woord dan nog waard..liegen en bedriegen.. en financeel een hoop ellende..gezin met 3 kinderen naar de kloten daar sta je te kijken als man,20 kilo afgevallen door stress en ellende ,maar ik hoop op een dag dat zij nu staat waar ik sta
        Heb een hoop verdriet en pijn zij ook zegt zij ,maar wel met andere kerel in bed liggen,dus die pijn zal ook wel meevallen…eerste stappen scheidding gemaakt..dit komt nooit weer goed..je kunt een pot wel lijmen de barsten blijfje altijd zien,hoop dat ze de pijn die ik voel ook ooit gaat voelen.. die muur gaat zeker komen waar ze tegen aan loopt..
        Maar zijn we jaren verder en ben ik niet thuis,ze laat mij nu verekken..
        We zullen zien,mlc,ers mogen van mij glashard op de bek gaan..brengt grote ellende met zich mee… ze willen het niet horen en zien.. misschien op een dag..maar alles is nu al kapot,wens allen veel sterkte…

  • mary schreef:

    Goedemiddag mensen ik zit met hetzelfde probleem.
    op 8 augustus 2014 kreeg ik te horen bijna 29 en half jaar ik gooi de handdoek in de ring. Wat voelde ik de grond onder mezelf wegzakken en toen nog zeggen : had je het niet verwacht ? Ik ben 48 en hij 55 jaar we hebben 5 kinderen het lijkt wel of hij gewacht heeft tot de jongste 18 jaar werd. Hij begon met dingen te zeggen ik be niet gelukkig , waarom ben ik niet gelukkig ik wist niet waar dat vandaan kwam heb hem daar nooit eerder overgehoord. Binnen een paar weken had hij de knoop doorgehakt heeft nog anderhalve maand thuis gewoond en heeft toen een etage gevonden. Het enigste wat hij zei was : ik heb rust nodig het is oorlog in mijn hoofd. Hij heeft mij met 3 kinderen in een veel te duur huis laten zitten wat ik niet kon betalen ik heb tot nu toe € 600,00 gehad en heb van onze dochter haar salaris moeten leven. Het is allemaal zo triest ik kan er een boek over schrijven. Ik wil niet zeggen dat we een goed leven hadden we hebben heel ons samen zijn veel elende te verwerken gekregen maar nooit verwacht dat hij deze beslissing zal nemen. Hij heeft ons met alle ellende achter gelaten. Hij zal de huur door betalen maar heeft 3 maanden achterstand opgebouwd waardoor ik en me kids het huis uit moesten. Ik zit nu met me dochter samen bij een vrouw die wij nauwelijks kennen in een kamer van 2 bij 2. Mij andere kinderen zitten overal en nergens terwijl ik zo gevochten heb om alles bijelkaar te houden. Hij vind alles prima maakt zich nergens zorgen om gaat 3 weken op vakantie , betaald zijn rekeningen niet, geeft niemand zijn nieuwe adres heeft zijn bankrekening verranderd zodat niemand geld van zijn rekening af kan schrijven en zuipt heel veel. Weet niet of er edn ander in het spel is hij zegt van niet hij wil rust. Hij is verranderd in een beest totaal geen medeleven alleen ikke , ikke , ikke te triest voor woorden. Het verwijten ik heb alles gedaan het nergens over hin heeft ook genoeg gedaan. Maar hoe moet je met zo iemand omgaan ? Ik heb nu een aantal weken geen contact met hem gehad vanwege de verwijten naar mij toe en het bellen als hij gedronken heeft. Ik kan niet met hem praten het raakt hem niet niets eigenlijk. Vanwege omstandig heden heb ik hem een whattsapp gestuurt dat him me kan appen maar niet bellen. Ik ben benieuwd. Maar wel steeds aan de kids vragen hoe gaat het met jullie moeder ik begrijp het niet. Ik ben er kapot van ben 16 en een half kilo lichter en weet niet hoe ik op hem moet reageren. Misschien kan iemand dat mij vertellen. En wat die freelove zegt dat gaat nergens over. Maak het maar mee en denk dan aan de woorden die je geplaatst hebt. Omdat je niet begrijpt wat het doet met gezinnen die hiermee te maken krijgen. Misselijkmakend gewoon. Ik hoop dat iemand hierop wil reageren en of hij echt in een midlife crisis zit.

  • Maria schreef:

    Vreselijk Mary, ik weet wat je doormaakt, alleen in mildere vorm. Ook mijn inmiddels ex heeft mij verlaten, last van een MC, terwijl hij het ontkent. Hij heeft geen ander. Nog niet…Ik raad je aan lid te worden van een forum. Midlifecrisisweb of Midlife-info.nl. Ook is er heel veel informatie te halen op get-real.info. Op een forum kan je je verhaal kwijt en vind je steun bij lotgenoten. Zij kunnen je door deze hel slepen, al moet je het nog altijd zelf doen. Sterkte!

  • […] ze te hard werken. Ten minst een kwart van de mensen tussen 35 en 50 krijgt te maken met een midlife-crisis. En volgens de officiële cijfers krijgt één op de tien mensen te maken met depressieve […]

  • flore schreef:

    Me ik weten een marabout thats super, het is een meisje dat maakte me weten, had hij een terugkeer van genegenheid voor haar en het werkte, dan ik probeerde me ook voor mijn ex en ik kan u verzekeren het is ongelooflijk, mijn ex deed me denken en het ging terug samen in 3 dagen. Ik was gek toen hij belde me, ca me als een schok had gemaakt.
    Als je wilt om een terugkeer van genegenheid u ook, kunt u het op: v.legba@live.fr
    Het deel van Florence Duverger

  • Linda schreef:

    Ook mijn man zit in een midlifecrisis. Hij vraagt zich af of dit het leven nou is. Hij wil alles opnieuw meemaken, herbeleven. Hij zegt opeens dat hij niet meer van me houdt. En heeft het huis verlaten. Ik zie dat het niet goed met hem gaat. Dat hij vreselijk met zichzelf in de knoop zit. Maar hij wil geen hulp. Praten helpt niet. Hoe moet ik de man waar ik vreselijk van hou loslaten. Dat is toch een onmogelijke opgave.

    • Marieke schreef:

      Jouw verhaal lijkt erg op het mijne. Ik weet niet of het een midlifecrisis is, maar ook mijn man zegt van de ene op andere dag dat hij niet meer van me houdt en is ook het huis uitgegaan. Ook hij wil geen hulp, want hij vind zelf dat hij niets mankeert.
      Ik weet me geen raad en kan hem niet loslaten.

  • Linda schreef:

    Hoi Marieke,

    Mijn man vraagt zich af of dit het nou is in het leven. Hij mist uitdaging en passie. We hebben het altijd zo goed gehad samen, en iedereen zag ons altijd als het ideale gezin. Nu is dat opeens weg.
    Hebben jullie kinderen en hoe gaat het nu, hebben jullie nog wel contact?
    Mijn man wil graag vrienden blijven voor zichzelf en voor de kinderen. Mijn kinderen snappen er niks van. Er was nooit ruzie en hebben nooit het idee gehad dat het niet goed ging. Ik wil ze zo graag goed begeleiden. Maar daarnaast heb ik ook nog mijn eigen verdriet. Hoe doe je dat allemaal.

    Liefs Linda

    • Marieke schreef:

      Hoi Linda,

      Bedankt voor je reactie!
      Vreselijk waar we in zijn beland! Ook bij ons was alles goed en niemand heeft dit ook aan zien komen. Zomaar van de een op andere dag zei hij dat hij niet meer van mij hield terwijl we de week ervoor nog samen een weekend weg zijn geweest en toen was alles nog goed. Echt ongelofelijk, niet te bevatten!
      Wij hebben ook kinderen en die snappen er ook niks van.
      Er is wel contact, maar heel wisselend, dan weer wel dan weer een poos niet.
      Maar hij blijft zeggen dat zijn besluit vast staat en hij het niet meer wil proberen.
      Is jou man al lang van huis?
      Ik vind het ook heel erg moeilijk hier mee om te gaan en wordt verteerd door verdriet. Ik kan het niet loslaten, ben er dag en nacht mee bezig.
      Vreselijk, het is zo zwaar! Ik wens je ontzettend veel sterkte en kracht toe!
      Liefs Marieke

  • Linda schreef:

    Hoi Marieke,

    Het is eigenlijk niet te bevatten hoe dit kan. Wij zijn de week voordat hij het vertelde met het hele gezin op vakantie geweest. We hebben een geweldige vakantie gehad.
    Mijn man is nu bijna 5 weken van huis. Wij hebben wel regelmatig contact. Ook vanwege de kinderen. Mijn man laat de deur nog wel op een kier staan. Hij wil op dit moment nog niet scheiden maar hij wil ook niet terug. Mijn kinderen snappen het ook niet we hadden nooit ruzie ze hebben het zo ontzettend zwaar. Hoe oud is jou man en Holland waren jullie al samen. Wat is het onwerkelijk hè, je hart wil wel schreeuwen van wat doe je nou. Het is fijn om met iemand te praten die hetzelfde meemaakt. Alleen gun ik dit mijn ergste vijand niet.

    Groetjes linda

    • Marieke schreef:

      Hoi Linda,

      Het is zeker heel fijn om met iemand te praten die voelt wat jij voelt. Want de buitenwereld snapt niet wat je doormaakt.
      Mijn man is 44 en we waren/zijn 25 jaar samen.
      Ik ben heel veel aan het lezen op sites, en er vallen veel puzzelstukjes op hun plaats.
      Ik blijf hopen dat hij ”ontwaakt” uit zijn crisis, maar het ziet er niet positief uit.
      Je kunt toch niet snappen dat iemand van de een op andere dag zo veranderd?
      Heel veel sterkte weer! Groetjes Marieke.

  • M schreef:

    Hallo
    Ben een vrouw van 44 en zit al 4 jaar in mc de eerste jaren had ik het niet door dat ik er in zat in een keer niet meer gelukkig voelen met me huis me man me gezin veel stappen andere mannen leuk vinden zelf super verliefd geworden op een andere man
    Willen scheiden depressief geweest
    Maar me man bleef en blijft vol houden om te zorgen dat we hier samen door heen komen
    In het begin snapte hij er niks van nu sinds een paar maanden heeft hij zich helemaal in gelezen in de mc heeft nog meer begrip gekregen en beseft dat dit je echt overkomt hoe erg ik het zelf soms ook vind maar er komt een gevoel over je heen waar niet tegen te vechten valt je hersen maken over uren je wil alleen maar weg uit de situatie
    Ben gelukkig altijd eerlijk geweest tegen hem over hoe ik me voel ook wat mannen betreft
    Vind het echt knap dat hij nog steeds bij me is terwijl ik al tien keer op het punt heb gestaan om te gaan scheiden
    Maar er blijft (gelukkig ) steeds een stemmetje in me hoofd gaan dat ik heel verliefd op hem ben geweest dat we niet voor niks zijn getrouwd en dat hij de man was voor me waar ik oud mee wou worden
    Mensen waar hun man of vrouw in mc zit hoe moeilijk het soms ook is word niet boos probeer begrip te tonen en ga terug naar de momenten samen dat je verliefd was op elkaar haal foto albums te voor schijnvan jullie trouwen de geboorte van de kinderen probeer die gelukkige momenten weer bij je partner naar boven te halen
    Dit heeft mijn man de afgelopen jaar steeds bij me gedaan lief geweest zorgzaam alle geduld gepraat , gepraat en nog eens gepraat ( snap niet dat hij het vol houd ☺️)
    We zijn er nog niet het gevoel van scheiden zit er nog steeds maar ik hoop echt dat we ons hier samen door heen slepen
    De mc komt echt zo van de een op de andere dag alleen hij verdwijnt niet zo maar in een keer dit kan jaren duren
    Ik wens iedereen veel sterkte toe de mensen die het hebben en ook hun partners

  • corin schreef:

    Mijn man zit nu midden in een midlife crisis heeft met een jonge vrouw van 25 gekust. Daarna dure kleding en sierraden gaan kopen zijn borsthaar korter gemaakt. Hij wilde weer aan onze relatie werken maar wilde nog wel contact houden met haar. Nou geprobeerd voor hem. In november ging hij weg. Regeld geen scheiding ben alles An het doen moet overal over zeuren. Word er moe van. En ineens gevraagd hij zich als een stampvoetende puber. Niet op onze dochter letten. Mijn overal de schuld van geven. Hij schrijft zich in in een sex datingsite. Flirt met jongere vrouwen. Snap er niks van en me dochter ook niet we hadden het goed. De ene dag praat hij gewoon normaal de andere dag scheld Hij me uit. Voel me af en toe net een jojo. Nu heb ik hem op een midlife crisis gewezen. In de hoop dat hij zijn ogen open doet.

  • Hope schreef:

    Hallo, Bijna 3 jaar nu dat mijn partner in MC zit, heeft appt gehuurd enkel voor het weekend. In de week thuis. Kan er niet mee praten, liegt en ik weet niet of er een derde persoon betrokken is.Wil geen hulp,ik kan al boeken schrijven maar weet geen raad. Krijg geen antwoorden waarom etc….. wou dat dit over was, wil men gezin terug.

  • annika schreef:

    bijna 25 jaar getrouwd. mijn man is al vaker vreemd geweest omdat het weer eens wat anders was en een verhouding. ik heb m alles vergeven ,maar nu hij met pensioen is is er niets meer goed aan mij. ik ben maar een kreupel geval(ben minder valide) hij is altyd chagrijing zegt nooit meer iets liefs zelfs eten doet ie gewoon maar een zeggen dat t smaakt :ho maar! ik ben 11 jaar jonger als hem. als ik maanspreek op zijn humeur begint hij gelijk over t feit dat hij de huur betaald en dat ik dan maar moet oprotten. is dit normaal?

    • Annoniem schreef:

      Lieverd, waarschijnlijk zit hij er zelf mee dat hij met pensioen is. Hij voelt zich kreupel omdat ie misschien niets mee bijdraagt aan de maarschappij.
      Laat em lekker mopperen, wees jijje lieve zelf doe wat je moet doen. Vind hij het eten niet te vreten? Zijn probleem jij hebt het met liefde bereid. Zo en nu is het lekker tijd voor jezelf . Neem eens lekker een maskertje smeer je in met een heerlijk geurende creme. Doe een bezoekje aan de sauna alleen of met een vriendin. Ga wat vrijwilligers werk doen. Open up your world! Je gaat je kostbare jaren toch niet verspillen aan iemand die je niet waardeerd? Mocht t echt te gortig worden pak dan je spulletjes en ga.
      Sterkte en liefde gewenst!

  • Marco schreef:

    Ik had er zelf ook last van, maar bij mij kwam het vooral door de problemen op mijn werk. Ik merkte dat ik de bankwereld helemaal zat was en spijt had dat ik niet mijn jeugddroom, werken in de zorg, had nagejaagd. Hierbij kwamen dan nog problemen van de relatie, maar de hoofdoorzaak lag bij het werk. Ik kwam hier achter toen ik met een coach in gesprek ging vanwege mijn woedeaanvallen, waar ik vroeger zelden last van had. Deze coach heeft mij leren omgaan met de symptonen en daarmee mijn relatie gered! Ook de oorzaak (de baan bij een bank) hebben we weggehaald en hij heeft me geholpen de stap naar de zorg te durven zetten. Onder andere door mij sollicitatievaardigheden aan te leren en mij weer meer zelfvertrouwen te geven. Er is dus licht aan het einde van de tunnel! Als ik de problemen zo lees raad iedereen een coach van dit bedrijf aan: http://gortcoaching.nl/ . Je kan het misschien ook in een vroeg stadium van de midlife crisis aan je partner voorstellen! Ik hoop dat het nog werkt voor jullie, veel succes!

  • Michelle schreef:

    Het leven is niet perfect. En wie heeft ons geleerd dat gevoelens verkeerd zijn? Dat is hoe de biologie in elkaar steekt. Stofjes in onze hersens die ons van alles laten voelen en beleven. De maatschappij heeft ons vertelt ‘hoe het hoort’, dat we monogaam moeten zijn en dat soort dingen, maar heel veel hiervan is onnatuurlijk en druist volledig tegen ons gevoel in. Je kunt je m.i. daarom ook niet wapenen tegen een midlife crisis. Het overkomt je en heeft soms hele nare gevolgen. Heel vervelend, desastreus soms, maar life is a bitch. Sterkte iedereen die er hoe dan ook mee te maken heeft!

  • MlcMeneer schreef:

    Ik kwam hier terecht omdat ik m’n eigen symptomen Googlede. Ik ben 40 en m’n vrouw ziet niet hoe moeilijk ik het heb. Ik heb het al meermaals verteld maar ze neemt me niet serieus. Ik ben alles kotsbeu. Is het dit? Ik kan wel huilen. Ik weet niet wat ik wil. Soms denk ik dat het leven geen zin heeft. Alleen maar werken werken werken.

  • corin schreef:

    Mijn man is 37 en lijkt ook in een midlife crisis te zitten. Hij verliet me voor mijn jongere vriendin van 25. Hij droeg haar letterlijk op handen. Ik was degene die hem belemmerde in zijn vrijheid en doen en laten. Hij zei ik mis de tijd van vroegen geen verantwoording alles kunnen doen. We hebben een dochter van 12 die belemmerd zijn vrijheid ook.
    Nu heeft mijn vriendin hem laten vallen en is hij boos op mij. Tevens is zijn eenmanszaak falliet. En ik draai overal voor op.
    Hij gaat naar feesten en gebruikt drugs hij vind dit normaal en vind het enorm stoer. Nu zijn zaak falliet gaat wil hij stoppen met werken en een uitkering gaan aanvragen.
    Hij zegt nog wel van me te houden maar nu niet genoeg. Hij vind de structuur die ik in zijn leven gebracht heeft enorm fijn maar wil nu anders leven. Me dochter en ik zijn de dupe van zijn humeurswisselingen. Hij geeft wel aan overspannen te zijn en depressief maar wil er niks aan doen.
    Alles wat fout gaat komt door mij.
    Wat moet ik doen dat hij niet verder wegglijd en dat hij inziet dat wij bij elkaar horen.

  • Bloem schreef:

    Hi allemaal, ik heb een echte midlife crisis overleefd en dat gebeurd bijna nooit. Hebben het nu heel goed samen. Tip, als het ooit een leuke relatie was, blijf dit dan benadrukken. Geef iemand toch de ruimte, maar probeer er niets van te weten. Bedenk dat er voor jezelf ook legio leuke mannen of vrouwen zijn en zeg dat ook! Begin er alleen niet aan, want een zogenaamde soulmate zal dit met beide handen aanpakken. En zorg goed voor jezelf, ben gaan hardlopen, piano-spelen (cursus Cor Bakker), lekker gaan koken, huis gezellig maken. Leef het leven of jezelf als vrijgezel een nieuw leven moet gaan beginnen. Wat maakt jouw onweerstaanbaar. Ik kwam superleuke aardige mannen ook tegen, ben 50! Maar gaf toch de voorkeur aan mijn gezin. Moet wel zeggen, het was een zware tijd.
    Liefs en succes!

    • Loes schreef:

      Hi hoe lang heeft de crsus geduurd. Mooi om te horen dat het soms weer goed komt. Was hij ook uit huis, had hij een soulmate. Hadden jullie gewoon contact. Ben benieuwd

  • Britt schreef:

    Hey Hey,
    Ik ben Britt een 44 jarige vrouw die een relatie had van 6,5 jaar met een ontzettend lieve, emotionele vrouw van 34.
    Plots uit het niets is ze 4 weken geleden vertrokken. Ik ben NIETS meer waard. Ik ben ondertussen verjaard en dat vindt ze normaal heel belangrijk.
    Ze zegt totaal NIETS meer voor mij te voelen. Alle liefde is weg! Ze heeft die klik gemaakt zegt ze en ze voelt totaal NIETS qua liefde. WIj hebben zelfs nog met vakantie geweest een 10 tal weken geleden als PERFECT koppeltje!
    Ik neem geen contact omdat iedereen zegt dat ik ze rust moet geven omdat ze ALLEEN wil zijn. Ze zei me zelfs dat ik haar WARE IK die ze nu aan het opzoeken is NOOIT zal leren kennen.
    Twee geleden zei ze nog dat ze mij ontzettend hard mist… vrienden van ons hebben met haar afgesproken zen stelden vast dat ze haar ringen ( verlovingsring) nog aan heeft. Wij gingen normaal trouwen op 8/8/16 op Barcelona. Iedereen is geschrokken omdat ik PLOTS niets meer waard ben… het is enkel bij haar, IK IK IK… eigenlijk is het begonnen in het begin van het jaar, toen ze plots verliefd werd op een vrouw die op tv kwam. Ze is die gaan opzoeken via FB en ze heeft die gevonden en hebben nu contact. Deze persoon heeft een rugzak om U tegen te zeggen…! Deze staat ook vol tattoo’s en dat heeft haar altijd aangesproken.
    Ik ben na 4 weken nog zieker geworden omdat ik MIJN VROUW totaal niet meer ken! Zij heeft in het verleden heel veel meegemaakt… haar ex die haar plunderde, jaloezie, haar grootmoeder waar ze geen afscheid heeft van kunnen nemen door haar ex, de relatie met haar vader…
    Ze woont nu bij haar mama in en gaat alleen wonen op 27 aug. Wij hadden hier alles op mijn adres… we kwamen niets te kort! Ik weet totaal niet wat er in haar hoofd afspeelt en ze wil niet naar mij luisteren. Ze zegt dat ze dit MOET doen. Als ik vraag waarom … zegt ze dat ze niet gelukkig is en dat ze geen reden kan geven.
    ALs ik alles opzoek dan zou ze nu in fase 4 zitten. Hoelang duurt deze? Ik kan nu wel zeggen dat ik nu verklaringen krijg van hetgeen dat zich al 2 jaar afspeelt.. soms was ze happy, dan weer niet! Ze wou volgens onze vrienden vorig jaar al alleen gaan wonen. Nu door een trigger, omdat ik te weten gekomen was dat ze verliefd werd in februari. Wij werken bij de politie en wij hebben vaste partner. Plots wou ze met iemand andere die ook voor de vrouwen is,, dat zij haar vaste collega werd. Ik zei… waarom moet je nu plots met haar buiten? Blijkbaar is dit de trigger geweest omdat ze niet terug een vrouw moest hebben die jaloers was..! ik ben geen jaloers type, maar mijn wantrouwen kwam boven omdat dit in het verleden is gebeurd.
    Aub wat moet ik doen? Ik ben kapot van verdriet! Als ik alle punten lees die op jullie site worden doorgegeven… dan zit ze dus wel degelijk in midlife! Iedereen lacht met mij omdat ze nogmaar 34 is…!
    WIj hebben 2 lieve hondjes… ze heeft er nu 12 weken niet naar gevraagd en nu zegt dat ik de hondjes achterhoudt! OMG zij is vertrokken… ik heb haar wel gezegd dat ik onze hondjes niet splits omdat ze NU 1 bij haar wil! Ze vraagt regelmatig aan mijn vrienden ( die nu haar vrienden zijn, want niemand heeft nog contact met mij) hoe het met mij gaat! Daarna word ik op mijn plaats gezet dat ik moet stoppen haar te missen! Ik ben echt kapot van verdriet en mijn psychologe zegt ook, dit is tijdelijk! Maar ik hoop dat ze ooit terug gaat inzien dat wij een SUPER relatie hadden! GEDULD IS SLEUTELWOORD…! Maar het is moeilijk! Ze is ook heeeel beïnvloedbaar en als ze tegen haar zeggen dat ze niet terug mag gaan doet ze dat ook niet! Mss als ze ooit ECHT ONTWAAKT…!
    Bloem ik hoop dat ik ook van dit mooi moment kan genieten in de toekomst…! Ik zou zo nog trouwen met haar… mijn dag op 8/8/16 was een mega slechte dag omdat wij normaal gingen trouwen!

  • Inside Story schreef:

    Hoi allemaal, ben een man van 41 en kan me niet anders voorstellen dan dat ik er nu middenin zit. Nu terugkijkend begon het allemaal een maand of wat geleden met strakkere grenzen trekken naar de kinderen, alleen omdat ik dacht dat ze anders een loopje met ons namen. Maar goed, dan kreeg ik weer te horen van mijn vrouw dat ik te hard was en er altijd bovenop zat en dus, ondanks de juiste intentie blijft uiteindelijk toch het gevoel dat ik ‘het’ weer gedaan heb. Daarnaast, fijn dat je in een relatie open en eerlijk tegen elkaar kunt zijn, maar dat dit vervolgens inhoudt dat je de hele dag te horen krijgt wat er niet aan je deugt, helpt ook niet. Sexueel is er de laatste maanden ook zo goed als niets meer gebeurd. We hadden leuke verhuisplannen maar die gingen door externe omstandigheden ook niet door wat een behoorlijke streep door de rekening was. Oudste dochter begint met puberen waardoor het in huis steeds vaker een strijd begint te worden. Al met al geen prettige situatie. Neem dan als extra ingrediënt een ontslag van een paar jaar geleden waar je mentaal nog niet helemaal overheen bent, beseffende dat die mooie functie als leidinggevende dus waarschijnlijk te hoog gegrepen was en je dus altijd ‘maar’ (niet negatief bedoeld tegen anderen overigens 🙂 ) gewoon klootjesvolk bent en blijft. En vervolgens kom je een oude, nog steeds beetje sluimerende, vlam van 20 jaar geleden tegen die inmiddels gescheiden blijkt te zijn, maar 2 kilometer verderop woont en wat dingen tegen je zegt waardoor je hele leven van het een op andere moment volledig op zijn kop staat. Het liefst zou ik vandaag nog klein huisje gaan huren, om vervolgens volledig opnieuw te beginnen en iedereen (op éen na natuurlijk) achter te laten. En ja, ik weet hoe het werkt en doe dan ook mijn best om het bij gedachtes te laten. Ik kan gelukkig twee dingen heel erg goed, observeren en reflecteren. Ik weet dus wat mijn gedrag is, weet waardoor het veroorzaakt wordt, waar het toe kan leiden en dat alleen ik de sleutel heb. Feit is wel dat ik de onrust ervaar, de drang om continu met die ander in contact te zijn, eigenlijk zo weinig mogelijk met mijn eigen vrouw en kinderen te maken wil hebben, zo’n beetje elk moment van de dag in janken uit kan barsten om niets en verder totaal niet weet wat ik er mee aan moet, vooral ook niet met mezelf. Ik denk echter dat ik hier uiteindelijk best redelijk uit kan komen. Dit juist omdat ik heel goed weet welke processen zich in mijn hoofd afspelen. Ben dan ook echt niet van plan om een relatie met die ander aan te gaan ondanks dat het soms erg verleidelijk is aangezien ze erg leuk en aantrekkelijk is. Daarnaast wil ik het contact niet meer verliezen aangezien ik haar ook echt -voorheen ook al- als een enorm goede vriendin beschouw. Dit laatste is mij heel veel waard dus een relatie met haar, zeker nu ik getrouwd ben en dat alleen maar slachtoffers oplevert, zou dat ook op het spel zetten. Conclusie, ik voel me klote en weet het soms echt niet meer maar heb goede hoop voor de toekomst.

  • Nieuw Leven schreef:

    Tja Midlife….. mijn mlc partner noemt het geen crisis maar kracht.
    Zij heeft de kracht gevonden om uit de relatie te stappen….. Tja waarom?
    Wij hadden een mooi leven waarbij het financieel goed is gegaan. Mijn dochter vertrok uit het huis naar buitenland en mijn vrouw zag dat zij de vrijheid koos. De vrijheid die zij ook altijd had willen hebben.
    De basis van de MLC ligt in eerste instantie in de jeugd. Daar is veel gebeurt, Scheiding ouders… (herhaling op dezelfde leeftijd), drank gebruik, geweld en het ‘trauma’ komt wederom om de hoek kijken bij een omslag in haar leven. Zo iets voor de 50. Overgang klopt aan de deur. Terug kijken naar je voorbije leven en dit spiegelen naar de jaren die nog komen.
    Wil ik dit?
    Wat mis ik?
    Ben ik gelukkig?
    Blijkbaar leiden de hormonen en gebeuren er dingen in het lichaam waardoor er een andere keus wordt gemaakt. Gaan chatten, de wereld verder ontdekken. Eerst een jaar vreemd gaan (SoulMate) en dan uit de relatie stappen. Merken dat je goed kan praten en emoties kan delen met de SM (ja tuurlijk is die man 1 en al oor). Ook de sex is spannend. waar en wat je ook doet alles is nieuw en spannend. Op dat moment lijkt dat het geluk je toelacht. Voor even….
    Veel verliezen maar de grote winst is in jezelf komen. Ook voor mij. Het is niet alles wat slecht is in de ML. Maar de schade die er komt is erg. Je leven staat op de kop. Zowel MLC-er als partner en kinderen. Verliezen veel vrienden. Ik maak ook weer nieuwe lieve vrienden.
    Het leven gaat verder. Bezig met scheiden van mijn mooiste liefde. Ja ik had het graag doorgezet. Mijn oude liefde ben ik kwijt. Vertrouwen wordt minimaal. Is er nog een basis voor enige vriendschap? Ik weet het niet. De tijd zal het uitwijzen. Mijn leven gaat door en pak ik weer op.
    Ik ben rijker geworden in geest en een illusie armer.

  • W84U schreef:

    Allemaal zeer mooie herkenbare berichten… Maar wie verteld wat je eraan moet doen?

  • Andre schreef:

    Hoi kun je niks aan doen,ze proberen je kapot te maken,in alle opzichten,laten gaan dat spul,heb ook een vrouw die de weg kwijt is,de boel bedonderen soulmate,word er schijt ziek van liegen en bedriegen… afscheid van nemen ,en nooit terug nemen,ze slopen alles ,huwelijk kinderen financeel… enz liegen en bedriegen doen ze.. probeer er zo snel mogelijk af te komen en eigen leven opbouwen.. zit er midden in ,door vrouw die van het pad je is..is zwaar maar neem afscheid..ze zijn gek.. maken je het leven onmogelijk.. voor hun eigen geluk,heb gevochten voor 1000% helpt niet..

Reageer

Gebruik onderstaand formulier om te reageren op dit artikel of andere reactie. Velden met een zijn verplicht

Controle vraag *