Ziek van heimwee

Heimwee maar mag er niet over praten

Woon sinds 2005 in Ierland. Mijn man komt uit frankrijk en heeft in ierland werk. Onze dochter is hier geboren. Hij vind dat ik me niet moet aanstellen en dat ik blij moet zijn dat hij werk heeft.
mimi | 02.01.13

Ik heb hetzelfde als nummer 05

Hallo ik ga volgend jaar met mijn klas naar Engeland. Maar ik zie er nu al tegen op maar ik wil graag mee... Wie wil mij helpen?? Wie weet hoe ik van heimwee af kan komen? Ik ben 13 jaar bijna 14

Aartje aar | 15.09.12

heimwee

Hallo,
Ik ben een meisje van 19 jaar en heb vanaf kleints af aan al last van heimwee!!
Ik dacht altijd dat het wel weer over ging als je ouder werd maar daar heb ik mij in vergist!
Ik had een mooie baan aangeboden gekregen op vlieland ik dacht dat lukt mij wel voor een jaar daar werken!
Maar dat ging niet goed ik ben er een week geweest en heb elke dag en nacht liggen huilen! Omdat ik thuis zo erg miste.
Heb de hele week niks tegen mijn baas en collega vertelt achter af had ik dat wel beter moeten doen.
Maar toen op het laatst was ik zo verdrietig en ben ik naar mijn baas gegaan en ze zij ga maar lekker naar huis. Toen kwam ik thuis en de volgende dag lag ik met 39 graden koorts in bed. Een hele week ben ik ziek geweest van de heimwee.
Ik wist eerst niet dat dat kon maar las het over al en toen wist ik het zeker heimwee blijf ik krijgen!!

marijee | 21.07.12

...

hi,
Ik woon sinds een jaar weer in Nederland. Ik wwonde sinds mijn geboorte in Nederland, tot mijn 5de. Toe heb ik 6 jaar lang in Australie gewoond. daar had ik een geweldig leven...
Met veel vriendinnen, een leuke school en ongeving. Maar toe gingen we weer terug naar Nederland en zit ik ook weer op een leuke school enz. Maar ik heb heel veel heimwee. Niemand in mijn klas weet hoe dat is en niemand weet het ook. Behalve mijn beste vriendinnen. Die wel. Maar in elke klas zit er wel iemand vervelend. In ons geval zijn dat drie jongens. Ze pesten ook een andere jongen. Aan het begin van het jaar ging het nog goed. Maar toe ze doorhadden dat het andere meisje dat ook gepest werd ze pijn kon doen, hielden ze op met haar te pesten, en zochten een nieuw 'slachtofer'. En dat ben ik dus... Ze gooien propjes naar me en schelden me uit. Het doet me niets maar ik weet niet hoe ik het moet stoppen. En daar word ik bang van. help me.
Anoniem | 21.03.12

hopeloos

lieve mensen ,
mijn man en ik zijn al 2 jaar gescheiden .
maar mijn zoon elroy lijkt er veel last van te hebben .
Mijn zoon is namelijk 14 , hij komt om 1 uur thuis , heeft de lak aan school , en het ergste nog , hij gebruikt drugs
sinds de scheidng ging het niet goed met hem , hij deed slechter zijjn best op school , terwijl hij eerste een van de beste kinderen uit de klas was .
sinds dien ben ik er achter dat hij ook vaak meisjes misbruikt , ik voel me er zo schuldig . ik kan er niks aan doen .
mijn ex man is 2 weken terug overleden aan kanker . elroy is veranderd . hij heeft verdriet om zijn vader en dat begrijp ik ook heel goed , maar hij heeft mij al een keer bedreigt met een mes . Ik wil hem niet kwijt maar dit is niet goed . elroy is al een keer opgenomen in het ziekenhuis door comadrinken . ik ben zo bang om mijn jongen kwijt teraken . ik zit savonds altijd in bed tehuilen . ik ben bang voor hem . ik kan nergens meer naartoe met zijn gedrag . ik kan de politie wel inschakelen , maar ik denk dat njullie me wel begrijpen dat ik dat niet wil omdat het me zoon s . ik hou nog steeds van hem . ik heb nual 1 maand en nieuwe kerel , en sinds dien zie ik elroy alleen nog maar smorgens . toen ik elroy kreeg om een 20 jarige leeftijd , dacht ik dat hetsuper was om een kind te hebben . ik wil zo graag dat gevoel terug hebben van vroeger , dat elroy zon lief kind was . nu dirf ik niks meer ergens van tezeggen of ik ben al bang dat de hel losbreekt . ik hoop dat een van jullie tips voor mij heeft , want ik trek hetn iet meer

mvg angela

angela | 09.12.11

Heimweeverhaal delen in Vriendin

Voor een verhaal in het vrouwenblad Vriendin ben ik (dringend) op zoek naar een vrouw (25 - 50 jaar) die wil vertellen over haar heimwee. Welke impact heeft het op je leven, hoe ga je ermee om, hoe reageert je omgeving, etc.?

Heimwee wordt vaak gezien als iets waar alleen kinderen last van hebben, maar er zijn ook een heleboel volwassenen met heimwee! Met een verhaal hierover hoop ik dat taboe te doorbreken.

Als je je verhaal wil delen, mail dan naar post@vriendin.audax.nl.
Vriendin | 04.11.11

Heimwee

Ik ben een meisje van 12 jaar en ik heb erg veel last van heimwee. Ik heb dit al zo'n 2 jaar , en heb sindsdien nog maar zelden bij iemand geslapen. Als ik met iemand afspreek , en die vraagt of ik blijf slapen , breekt het zweet me letterlijk uit. Dan ga ik allemaal smoesjes bedenken waarom niet , en eenmaal thuis , voel ik me dan weer fijn. Op vakantie gaan gaat goed , omdat ik meer m'n ouders mis , en niet mijn huis. Ik maak me nu al zorgen over slaapfeestjes en kampen die zullen komen en er is niemand in mijn omgeving die me goed begrijpt. Kan iemand me ajb helpen , zodat ik ook 's nachts lol kan hebben met mijn vriendinnen ! xx
Vicky | 02.09.11

Heimwee voor vertrek deel 2

Voor de geïnteresseerden nog even een berichtje na Parijs:

Ik heb de hele nacht voordat ik wegging ontzettend veel stress gehad en echt geen oog dichtgedaan. Toen het tijd was om te vertrekken naar de trein voelde ik me ook niet lekker. Maar toen ik eenmaal in de auto op weg naar de trein zat, samen met drie heerlijk vrolijke meiden (voor dat tijdstip, het was half 6 's ochtends) was ik al mijn heimwee vergeten.

Ik heb in Parijs zo ontzettend veel gedaan dat ik weinig aan thuis gedacht heb. Ik heb echt een toptijd gehad daar en vond het stiekem ook jammer dat ik weer terug moest naar het koude Nederland!

Ik heb me echt druk gemaakt om niks en ben zo blij dat ik dit gedaan heb! Het geeft me een gevoel van vrijheid omdat ik nu heel graag vaker op vakantie wil met vriendinnen. Ik ga het gewoon langzaam opbouwen, steeds wat langer weg (wanneer ik weer geld heb want Parijs is niet de goedkoopste stad en shoppen was er wel zeer aantrekkelijk).

Tips die ik eraan overgehouden heb:
- Denk van tevoren 'het is (bijv) maar een week, over een week zit ik alweer thuis!'
- Probeer jezelf vooraf niet verdrietig te maken en zorg dat je tot op het moment van vertrek zoveel te doen hebt dat je niet eens kán denken aan heimwee
- Trakteer jezelf voor vertrek eens op een nieuwe pyjama, sloffen, badhanddoek, tandenborstel, winterjas, skipak, thermo-onderbroek, leuke tijdschriften, puzzelboekjes, leuke strandtas of zwembroek/bikini voor de vakantie, je zult merken dat je daardoor veel meer zin in je vakantie krijgt
- Zorg dat je ook op je vakantiebestemming veel te doen hebt. Probeer zoveel mogelijk dingen te bekijken (wat ook nog eens ontzettend leuk is!), jezelf te trakteren op een lekker etentje in een goed restaurant of, als je daar blijer van wordt, de McDonalds, gun jezelf die vakantie want je hebt het verdiend! Denk niet aan mensen die dit ook zo geweldig hadden gevonden en probeer je te concentreren op de leuke dingen daar!
- Met ouders is een vakantie natuurlijk leuk, maar met vrienden is het misschien wel nog leuker! Je kunt bijvoorbeeld dingen doen die je met je ouders niet doet op vakantie, zoals uitgaan, een veel te duur drankje drinken aan het strand of in de bar, flirten met leuke obers, buurmeisjes en gekke toeristen en zelf bepalen welke musea, kerkjes en andere saaie dingen je wel of niet gaat bekijken. Doe zoveel mogelijk dingen die je nooit zou doen als je ouders in de buurt zijn, maak er een uitdaging van voor jezelf!
- Pimp van tevoren een schrift of notitieblok en bombardeer het tot logboek. Klinkt heel suf maar het is écht leuk om er een bij te houden met z'n allen (of in je eentje). Schrijf alle gekke gebeurtenissen, bijzonderheden en rare uitspraken op, later kun je er waarschijnlijk ontzettend om lachen en met een goed gevoel terugkijken op die leuke vakantie!

Mensen met heimwee, ik hoop dat jullie wat aan mijn veel te lange verhalen hebben gehad. Maak er een supertijd van en gun het jezelf! Dan komt het allemaal goed. =D
Anoniem | 27.08.11

Heimwee voor vertrek

Allereerst, fijn om te lezen dat ik niet de enige 'volwassene' ben met heimwee.

Ik ben 19 jaar en ga morgenochtend met m'n twee beste vriendinnen en zusje zeven dagen (zes nachten) naar Parijs. Elke keer als we het er met elkaar over hebben word ik echt enthousiast en heb ik veel zin om erheen te gaan, om lekker foto's te maken en te genieten van een nieuwe stad, een stad waar ik nog nooit geweest ben )niemand van ons overigens).

Maar dat laatste maakt me, in combinatie met de heimwee die ik verwacht te krijgen, bang. Het is de tweede keer dat ik zonder ouders wegga (naast alle kampen die ik al heb gehad zonder ouders), de eerste keer was met een schooltrip naar Londen vier jaar geleden. Ik heb al een paar dagen huilbuien omdat ik er echt als een berg tegenop zie om te vertrekken morgen. Op gezamenlijke momenten dat ik met mijn ouders, en hond, beneden ben kan ik alleen maar huilen. Ik krijg ook geen hap meer door m'n keel en heb vandaag alleen twee stukjes chocolade en twee aardappels naar binnen gekregen. Ik houd ook zo ontzettend veel van m'n hond dat ik haar eigenlijk ook helemaal niet kan missen. Als ik naar haar kijk begin ik al te huilen.

Ik heb er zelfs een paar keer aan gedacht om niet mee te gaan, maar ik wil graag mee omdat ik niks wil missen en ik vind dat ik mezelf aanstel, omdat het maar om zeven dagen gaat. Ik weet ook dat het gezellig gaat worden, want ik ga met drie superleuke mensen op vakantie dus wat dat betreft snap ik mezelf ook niet.

Het zou een enorme opluchting zijn als ik niet hoef, maar ik ben heel bang dat ik dan nooit meer zonder ouders weg wil.

Ik ga elk jaar op zomerkamp met mijn scoutinggroep en daar heb ik dan bijna geen moeite mee. Misschien komt dat omdat ik dat al elf jaar doe.

Ik vind het niet normaal wat ik heb en wil er echt heel graag vanaf. Een psychiater of iets dergelijks lijkt me echt drie keer niks, maar misschien zijn er mensen met goede tips? Ik hoor ze heel graag!
Anoniem | 11.08.11

Omgekeerde heimwee

Ik ben 15 jaar en ik heb precies het tegenovergestelde van wat de meeste mensen hier hebben. Zodra ik terug ben in Nederland wil ik weer terug naar mijn vakantieland. Na mijn thuiskomst ben ik chagrijnig tegen iedereen, heb ik nergens zin in en zoek ik bijna automatisch naar goedkope vlieg/treintickets naar mijn vakantiebestemming. Afgelopen vakantie heb ik vrienden gemaakt. Die mensen mis ik heel erg, en ik ben de hele dag op Facebook aan het kijken of ze iets nieuws hebben geplaatst en als ze online zijn praat ik altijd met ze. Mijn ik-wil-terug gevoel gaat meestal pas weg als de vakantie thuis is afgelopen, en dat vind ik heel vervelend, want ik ben in mijn vrije weken hier alleen maar aan mijn vakantie aan het denken.
Wat ik er tegen probeer te doen is voor afleiding zorgen (wat vrij moeilijk is nu al mijn vrienden op vakantie zijn). Zo ben ik mijn kamer opnieuw aan het behangen en verven en heb ik een dag winkelen geplant, maar ook als ik met die leuke dingen bezig ben, denk ik constand aan vakantie en mijn vakantievrienden. Ik word echt gek van mezelf!

Groetjes Lisa
Lisa | 01.08.11

Heimwee naar Engeland.

ik werd geboren in Nederland maar op me 2e verhuisde we naar Engeland en op mijn 5e weer terug naar Nederland. vaak denk ik aan die tijden en heb het daar leuk en goed gehad. Maar we waren er al een jaar niet geweest en vaak gaan we er elk jaar heen. Maar ik verheugde me er zo op en toen ik daar was vergat ik alles en was het geweldig om daar te zijn. zins die tijd heb ik heimwee. Ik ben pas 14 maar huil vaak er over. Ik weet niet wat ik moet doen want mijn ouders willen niet meer verhuizen want zeggen dat je je vrienden en familie gaat missen en dat de school daar strenger is. Maar dat vind ik niet erg want ik ben hier niet gelukkig. Ik woonde in Hasting en dat lag aan de zee en had een hele mooi groot park en winkelcentrum en een prachtige omgeving. En nu woon ik in de buurt van Amsterdam in ene saai dorpje. Ik hoop eigenlijk dat ik zo snel mogelijk grot word om er weer naar toe te verhuizen want we hebben daar nog ene huis dat we verhuren. Maar weet er iemand die me kan helpen met mijn heimwee?
anoniem! | 05.06.11

Heimwee

Ik herken het stukje ook heel erg. Ik ben 18 jaar en zit nu inmiddels een jaar op kamers.Elke maandag zie ik er zo erg tegenop! Slapen doe ik erg slecht en ik reageer mijn gevoelens af op huisgenoten! Als ik thuis ben,voel ik me heel gelukkig. Helaas slaat dit ook vaak en snel om, omdat ik weet dat ik weer weg moet maandag. Het vrolijke meisje dat ik was, is weg. Ik mis het zo! Ik wil mijn oude leven terug!!
Anoniem | 09.05.11

Heimwee en cultuur proeven..

gaat niet lekker samen, heb ik bij mezelf gemerkt. Ik ben nu onderhand 16 en een half, en ik vind het echt ubercoowl om andere culturen te zien en te reizen. Maar het leuke is dat ik de loop van de tijd ontzettende heimwee krijg. Dat gebeurt meestal na.. varieert van waarschijnlijk 5 dagen tot een week na aankomst op de bestemming. Vakantieheimwee dus. Een weekendje valt denk ik nog te doen, en een weekje ook, als de bestemming bevalt. Maar er zijn gewoon momenten geweest dat ik even goed moest uithuilen omdat ik thuis zo erg miste..
Gelukkig mocht ik voor dit jaar meebeslissen en doen we een weekje Engeland, dus ik hoop dat het dan minder erg is, want ik vind Engeland wel super leuk.. Hopen dat het dus beter gaat aanstaande zomer.

Goed informatief artikel trouwens. Bedankt! :)
Yasmin | 08.03.11

Heimwee naar iemand

Hallo,
Ik had vroeger heel erg last van deze soort heimwee. Maar sinds ik samen ben met mijn vriend beperkt dit zich tot maar 1 dag. Erg super, zeker als je op vakantie bent, maar daarnaast heb ik wel een ander probleem.
Mijn vriend is nu 5 dagen van huis weg, en ik mis hem zo erg dat ik niet kan eten, liever niet in ons eigen huis alleen ben en mijn eigen gewoon al 3 dagen stikellendig voel.
Ik ben zwaar aan het aftellen en ben ook blij dat de dag dat hij terugkomt al een naam heeft. OVERMORGEN.. klinkt beter dan over 4 of 3 dagen.
Ik ga er wel iets aan doen, via de huisarts vraag ik een verwijsbrief naar de psychiater. Misschien is er iets aan te doen?!
In ieder geval herken ik een hoop van jullie kenmerken, maar is er ook iemand die mijn geval herkent? Ik vind het in ieder geval vreselijk dat ik mijn eigen zo voel.
Groetjes Ploon
Ploon | 28.09.10

heimwee

ook ik heb een vorm van heimwee waar ik me ook heel erg voor schaam, ikheb het mee gemaakt na de bevallingen van mijn 2 kinderen(een heimwee naar de zwangerschappen b.v) en nu bvb weer nu de oudste voor het eerste jaar naar de grote school gaat. ik bracht ze alle twee altijd naar school omdat we er toch een eindje van af wonen en dan reed ik door naar me werk nu hoef ik er maar 1 weg te brengen hij zit in groep7 maar die verandering vind ik heeeeel moeilijk om te accepteren ik zal wel moeten daar niet van haha maar toch we zijn niet meer met z'n drieen. ik hou we eigen wel heel goed voor ogen dat het zal slijten maar ben intussen wel heel emotioneel huilbuien enzo dus om heel duiudelijk te zijn ik voel me echt even heeel rot en nogmaals schaam me daar echt voor en denk echt dat ik dit gevoel als enigste heb zo erg.
hopelijk via deze weg kom ik er achter of er nog meer mensen zijn die dit herkennen want baal er wel van.

groetjes esther
esther | 11.09.10

Gruwelijke Heimwee

Dit wat ik hier lees, tja... dat ben ik in de afgelopen jaren..
vanwege het werk van mijn partner zijn we van de ene kant van het land, naar de andee kant verhuisd. Ik dacht.. Ach.. komt wel goed..

Maar niet dus. Ik woon nu inmiddels al 4 jaar op mijn nieuwe stek, maar ga kapot van ellende. Afgelopen jaar ging het helemaal mis! Huilbuien iedere dag, 's nachts niet kunnen slapen, ziek! echt niet normaal, enorme ruzie hier in huis, hartkloppingen heel de dag, durfde niet meer naar buiten met de kinderen, bang om er neer te klappen. afvallen tot aan het gevaarlijke toe waardoor ik op de grens was van opname ziekenhuis.. iedere week moest ik terug naar de arts om te wegen. nu op dit moment astronoutvoeding. Allemaal onderzoeken gehad, maar lichamelijk helemaal in orde verklaard.

We hebben 2 kleine kinderen van 2 en 3jr oud. En ik kom niet meer buiten, heb er geen energie meer voor, de wallen hangen bijna op mijn knieën..Geen familie of vrienden in de buurt die me een keer een dagje gezelschap kunnen komen houden.. ik zit eindeloos in mijn eentje de dag uit te zitten en dat al 4 jaar.

En nu ben ik op het punt gekomen dat ik er een streep onder zet. Ik ben het zat... Gruwelijk zat!
Ik heb het recht een gelukkig leven te hebben, te midden van mijn familie en vrienden. Dat houdt dus in dat ik momenteel een woning aan het zoeken ben ik mijn oude omgeving. Weg uit de grote gore stinkstad waar ik toch geen flikker te zoeken heb.
Als dat dan betekent dat ik zonder mijn wederhelft verder moet? dan is dat maar zo. Mijn kinderen worden gewoon het slachtofffer van dit hele verhaal en dat hebben ze niet verdient! Daarbij vertik ik het om mijn kinderen straks op een school in de ordinaire stad te zetten.. Nee.. mijn kinderen krijgen een jeugd in een omgeving zoals ik die ook gehad heb.
Ik ben volop naar huizen aan het kijken, zodra er 1 op mij pad komt, vertrek ik PER direct en zonder pardon. binnen 1 week..


ZOOOO.. wat zal ik mij dan eindelijk verlost voelen van alle ellende..

Adieu scheitleven! Hallo nieuwe toekomst!
Nth. | 27.08.10

heimwee

heel herkenbaar allemaal. ook ik, volwassen vrouw van 30 ben 2,5 jaar geleden verhuisd naar de andere kant van het land. in het begin zit je op een roze wolk, maar nu ben ik inmiddels weer een stuk van het dagelijks leven geworden en moet ik me zien te redden. in het begin had ik er geen last van, toen ving me vriend me op, vandaag de dag wordt er gesnauwd en moet ik me zien te redden. sinds een maand of 4 wordt het steeds erger. hartkloppingen, angst maar ook oude herinneringen hoe het vroeger was en hoe fijn ik me thuis voelde in me oude huisje.
minimaal 3x per week zie ik mezelf ingedahcten binnenkomen door de voordeur van mijn oude huis en voel ik dat vertrouwde gevoel. ik probeer het wel te onderdrukken, maar dat gaat gewoon niet.
ik heb ook nog nooit zoveel gehuild in de laatste maanden als in de 30 jaar van mijn leven. tja en dan? relatie opgeven is ook geen optie. terug verhuizen is financieel niet haalbaar.
iemand tips?
pluksel | 01.05.10

Heimwee op je 15e

Ik ben nu 15 jaar oud, en heb last als ik bij vrienden ga slapen. Meestal is het zo erg dat ik maar het besluit neem om mijn spullen te pakken en naar huis te gaan. Ik neem al mijn eigen kussen, slaapzak, badspullen, muziek enz. mee, maar toch krijg ik er meestal last van als we een film gaan kijken of zoiets. Ik probeer al zo luchtig mogelijk afscheid te nemen, en ik bel alleen eventjes in de avond naar het thuisfront. Ik word dan nooit emotioneel of iets dergelijks. Hoe kan ik dan toch weer last krijgen? Ik ben ten einde raad, misschien is hier iemand die mij kan adviseren? Het is natuurlijk een beetje gênant om tegen je vrienden te zeggen dat je last van heimwee hebt.. Ze snappen het wel en lachen mij ook niet uit of iets, maar toch is het rot.

Vriendelijke groet
Anoniem | 02.04.10

heimwee

als ik op vakantie ga gaat het meestal de eerste 4/5 dagen goed, na die 4/5 dagen begin ik ziek te worden en kan ik alleen nog maar droog brood eten en water drinken, vandaar dat ik altijd maar 1 week op vakantie ga, als ik dan weer n het vliegtuig naar huis zit kan ik gewoon weer alles eten... ik vermoed dus dat dit ook een soort van heimwee is
Anoniem | 30.03.10

heimwee

wendy 89
heb alles precies hetzelfde als jij, zelfde periode, van de ene kant van het land naar de andere kant van het land. dacht ook dat het wel over zou gaan, maar helaas het lijkt alsmaar erger te worden. word er heel moe van, alle energie verdwijnt hierin. weet niet hoe het verder moet.
anna | 21.03.10

heimwee

wendy 89
heb alles precies hetzelfde als jij, zelfde periode, van de ene kant van het land naar de andere kant van het land. dacht ook dat het wel over zou gaan, maar helaas het lijkt alsmaar erger te worden. word er heel moe van, alle energie verdwijnt hierin. weet niet hoe het verder moet.
anna | 21.03.10

heimwee

hoi wendy
Wil even reageren op je stukje toch nog een lotgenoot gevonden.
Ik zit met precies hetzelfde en weet niet meer wat ik er mee moet.
Mis mijn zoon en fam.
groetjes linda
linda | 27.02.10

heimwee

hoi wendy
Wil even reageren op je stukje toch nog een lotgenoot gevonden.
Ik zit met precies hetzelfde en weet niet meer wat ik er mee moet.
Mis mijn zoon en fam.
groetjes linda
linda | 27.02.10

Heimwee

Ik ben 3 jaar geleden naar de woonplaats van mijn man verhuisd. Echt van de ene kant nederland naar de andere kant. Maar ik heb altijd mijn oude woonplaats en mijn ouders en vrienden en famillie daar gemist. Eerst hield ik het altijd voor mezelf, maar nu heb ik het laatst aan mijn man opgebiecht. Ik dacht dat ik er wel tegen kon of dat het vanzelf wel over zou gaan. Niet dus.
Maar de heimwee wordt steeds erger en het verlangen om terug te gaan. Alleen mijn man wil absoluut daar niet wonen. Dus ja is er iets tegen heimwee te doen? Of iemand tips?
Groeten Wendy.
Wendy89 | 14.01.10

Heimwee

Ik ben een volwassen vrouw ,en ik heb van kinds af aan al last van heimwee als ik ver van huis ben .
De afgelopen 3 jaar ga ik met man en kinderen zoals inwonend en uitwonend jaarlijks naar een centerparcs en dat in altijd in nederland.
Ik merk dan dus dat het overdags echt prima gaat met het leuke gezellige gevoel van eens lekker op vakantie,maar dan plots als het bedtijd word krijg ik het op mijn heupen ik ga dan al zo laat mogelijk naar me bedomdat ik niet kan slapen in een vreemden omgeving ik leg de hele nacht maar te woelen en dat vind ik echt niet leuk meer ,ik probeer me altijd er tegen te verzetten en er zo min mogelijk aan toe tegeven maar dan als die nacht er weer is baal ik ,en overdag totaal geel last .
Ik vermoet dat het een soort heimwee is naar mijn vertrouwde omgeving.
Maar toch ben ik zelf de gene die toch weer elk jaar toch weer ga,en ik laat het bijna niet merken maaro ndertussen weet ik wel beter .
Dat wou ik even kwijd en ik ben een vrouw van 55 .
Johanna | 16.07.09

Heimwee

Het leukste van de vakantie vind ik de reis. Op ons gemak naar de plaats van bestemming en om de twee uur stoppen. Soms naar Spanje deden we er vier dagen over. Alles mag, niets moet. Zagen we een file melding, bij de eerste parkeerplaats er af en dan gewoon een paar uur pause nemen. Echt onthaasten.
Heimwee kreeg ik naar een week al, als ik de kans kreeg gingen we door een smoes naar huis. Dan stopte we wel om de twee uur maar zo gauw mogelijk weer door.
Was ik thuis en had ik alles opgeruimd, kreeg ik vaak spijt dat we eerder naar huis waren gegaan.
Jaren terug, zijn we nadat we de karavan al in de stalling hadden geplaats, toch weer terug naar Spanje gegaan, na twee weken naar huis zonder dat ik heimwee had. Daar trappen niemand nu meer in. Dus, ik ga wel een paar keer per jaar een weekend naar centerparcks, net lang genoeg.
Theotje | 16.07.09